ادبیات و موسیقی و هنر

شعر و موسیقی و نقاشی

میشکند دوست دل. گشته ا م از دل خجل

مهر وی اندر دلم . دل زغمش پا به گــــــــل

                                                       سر برهش داده ام . در رهش افتــاده ام

                                                       ساقی و مینای من . ساغر پر بــــاده ام

هرچــه صفا دیده ام . از کرم و لطف دوست

هر چه وفا دیده ا م . در نظر . از سوی اوست

                                                        مرگ وفا را ببــین . در حـــرم دین مــــــا

                                                         مردی و مردانگــی . رفتـه ز آئین مــــا

حرف و حدیث ترا کی؟ به کجا بـــــرد ه ام؟

حــرمت یــاری چــه شد؟یاچه گنه کرده ام؟

                                                         آگه از اســـرار من . محــــرم راز دلــم

                                                         ایکه مرا زندگی . همنفــس محـفلـــم

مرز جفا و وفا بیش ز یک حــــــــرف نیست

محـو وفاگشته ام . موی سرم بـــرف نیست

                                                        واله و شیدا منم . عاشق تنهـــــــــا منـم

                                                        وصلــه هر پیرهن . بی سرو بی پــا منــم

پشت و پناهی مرا. ایکه منم مست دوست

پرده دریهـــا چـرا ؟ میرسد از دســت دوست

                                                         دوست . هوای دلم . دوست . نـــوای دلـم

                                                         دوست نـــدای دلـم . دوست خـــــــدای دلـم

                        رنجش ( محمــود) از او. رسـم وفــارا ندید

                        رسم وفا این زمان . گشته ز دل ناپـدیــــد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 1:37 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

این غزل نیز در امتداد معنی و مفهوم غزل قبلی است که به عزیزان مهربانم تقدیم میدارم:

ای یار نـاز نیـن کــه زمن دل ربـــوده ای

گــویـم بشوق دیدن رویت ســـروده ای

                                                       واهی نبــود گفتــه یاران زلطف دوســت

                                                       خاریــم مــا و نوگل خندان وجــود اوست

با چشم منتظر به رهت دیده دوختــــم

در انتظــار دیدن روی تـو ســـوختــــــم

                                                       بر دیده پا بنــــه کــه به ســر افسر منی

                                                       جان منــی و روح منــــــی . سـرور منـی

کارم شدست خوردن غـــم درفراق یار

دیوانه دل . تو بگذر ازاین یار واین دیــار

                                                     ما عاشـقیم . عاشق عشق و محبتــیـم

                                                     جان بر کفیـم و بنده درگــــــــاه رحمتیــــم

ره بی نشان دوست پرازخوف ووحشت است

دستم بگیر . دست توام دست رحمت است

                                                     در حسرتم بسی . نفسی باتـــو ســرکنـم

                                                    غمهای روز گــار در آند م بــــه در کنــــــــــــم

نوشیــده ام شـــــــر اب تجـــــلی من از ازل

مســتیم و عـاشقیــم . نه تنها در این غــزل

                                                    ( محـــمود ) .  رفت صبــــر و تحــــمل زقلب زار

                                                    مردم .  زدست شد  دل خونم زانتظــــــــــــــار

 

 

                                                       

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 11:13 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام عزیزان مهربانم

این شعر رو ماه گذشته برای دوست نازنینی گفته بودم ولی فکر نمیکردم که زود فراموشم کنه

بهمین جهت ذیلا بحضور تون تقدیم میکنم و امیدوارم که شاید این دوست عزیز هم باخوندنش

بر سر مهر بیاد و اگه فراموشم کرده براش یاد آوری بشه و اگه خدای ناکرده قهر کرده اشتی کنه

من همیشه دوستش دارم و محبتهاشو فراموش نمیکنم.

آهوی من به دامن صحرا چــــــه میــکنـــی

آن منی نو. بی من تنها چــه میـــکــــــنی

                                                             زرد اســت چــــهــر ه ام زغمــت آرزوی مـــــن

                                                            زیبد که پــــرسم از تـو کـــه بی ما چه میکنی

رنگ گــلی تـو . عطـر تو ماننـد عطرگــــــل

رویت چو گــل . تو شاخه گل را چه میکنی

                                                             ویرانه گشت این دل و امـــروز هــــــم گــذشت

                                                             ویرانــه دل . بگو . کـه تو فــــــــردا چــــه میـکنی

جــائـی که عاشقی همه جرم و گناه شد

جرم من عاشقی و تو حاشــا چـه میکنی

                                                              با درد و غم به اشک نشیــند دو چشـــــم من

                                                              بنگر به چشم من . به ساحل دریا چــه میکنی

آنجـــا چو نیستــم که بگیــــرم ز دامنــت

دل پیش تست با دلـــــم انجــاچه میکنی

                                                              رســـم وفــا به دفتــــــــــر گلهــــــــــــا ندیده ام

                                                               رنگ گــل ار چـه زرد  .  چــه حمرا . چه میکنـی

                            یکدم نشــد نظـــر به چهـــره ( محمود ) افکنـــــی

                            یادی کن و بپـــــــرس کــه :  یارا چـــــــه میکنـــی

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 1:53 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

 

با عرض سلام به حضور باسعادت تمام عزیزانم  باستحضار میرسانم که بعلت مشغله فراوان کاری 

موفق به نوشتن  شعر جدید نشدم .  فرصت رو مغتنم میشمارم و از فرد فرد دخترا و پسرای گلم

فرزندان گرامیم بخاطر محبتهای بیدریغ و صمیمانه اشان تشکر و قدر دانی میکنم  و امیدوارم همیشه

سلامت و شاد و در تمام شئون زندگی موفق و سربلند  باشید.

                       ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

هرچند که در قلب تو نوری زمحبت ندمیده

هرچند دلت از غم عشقی نطپیده

هرچند که در روح تو از رنگ وفا هیچ اثر نیست

هر چند که از عاطفه هم در تو خبرنیست

                      اما من دیوانه بغیر از تو نخواهم

                      کس را نشناسم که فتد بر رخ او برق تگاهم

                     دیوانه نیم کز تو وفا میخواهم ؟

                     از آهن و از سنگ . صفا میخواهم ؟

دیوانگیم بین که ز روزی که تو رفتی

من ماندم و یاد تو و صد غصه و سختی

عشق تو مرا از همه بیزار نموده

درد و غم و حسرت . بمن آغوش گشوده

با یاد تو صد منظره سبز کشیدم

در منظره ها چهره زیبای تو دیدم

                 اکنون که به عشق تو دلم در هیجانست

                سوگند بجان تو که دیدار تو پیوسته مرا در دل و جانست

                 مرا . خنده تو تاب و توانست

                 هر چند که از چشم تو پنهان و نهانست

فردا سر گورم چه ثمر اشک فشانی ؟

یا شاخه گل روی مزارم بنشانی

                 امروز بکن شاد . دلم را تو به لبخند

                 قند است مرا خنده پر مهر توام . قند

دیوانه و مجنونم و لیلای منی تو

عمر من و عشق منو دنیای منی او

                  هر چند که در قلب تو نوری زمحبت ندمیده

                  هر چند دلت از غم عشقی نطپیده 

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 6:30 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

هستی من توئی توئی . مستی من توئی توئی  بی تو چه دلشکســــــته ام !

عاشق شوریده منــــم . مانده بــــــــه د ا م تو منم . دل به کسی نبستـــــه ام

 

تاب و توان من تــوئـــــی . روح و روان من تــــــــوئـــی . جان و جهان مــــن تـــوئی

واله و دیــوانــه منــــــــم . شمــعی و پــروانه منمـــــم .  از دو جهــــــان گسـسته ام

 

سرو سمـــن تــوئی تـوئی . مـرغ چمـن تـوئی تــوئـی . چشم و چــراغ عمــــر مـــن

رفتــه زدل قــرار مــــــن . عشـــق تـو شــد شــرارمــن . در ره تــــو نشـــــــســته ام

 

یا  ز سر محبــتی  یـــا ز ره شــفـقـــــتی . پـــــــای بنـــــــــــه بــــــــه چشــــــــــم من

چشــــم پـــــر از  نیــاز مــن    سـوی تــو .  دلنــواز من  .  همنفس خـجــســــــــــته ا م

 

فــرشــته هســـتی و پــری . آمد ه ای به دلبــــــری ؟  دل بــه فــــدای راه تــــــــــــــو

منـــکـه ز خــــود بـــریده ام . درد بجـــــــــــان خرید ه ام . جز تو کســی نجســته ام

 

جلوه ی  جــملـه عـالمــــی   نهفتـــه در وجــــود تــــو . در لب و چــشــــــم و زلــف تـــــو

چگـــونه گــویـدم کســی . ز دیــدن جــمـال تــو  . زچشــم تو .      که خســــــتـــه ا م ؟

 

رســـم وفا گــــرفتـه ام . را ه دگــــر نــرفتــــه ام . زا نهمــــــــــــــــــه حســــــــن و لطفهـا

مقصد و مقصود تــوئــی . دلبــر ( محمود ) تـوئی  دیـــــد ه  زغیــــــــــــــــــر بســــــته ا م

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 9:52 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

         شمیــــم زلف سـیاهت مـرا به رویا بـــرد

                                                            کـه عشق بال و پــــرم داد و تا ثـــــریا بـــرد

         یکی شــدیم منو دل به همنوائی هــــا

                                                            نسیــم روی تـو تاب و تحمــل از مـــا بــــرد

          منـال ای دل غـــافل ز عشق او هرگـــز

                                                           که درد هجـر .  تحمل ز پیرو بــرنــــــا بــــــرد

          رهی نرفتــه . نماندو غم فــراق ای جان

                                                           گل امیـــد من از ریشــه کنــد و از جـــــابــــرد

          مثــال قایق افتــاده بـر لب ســــــــا حــل

                                                           خیال روی قشــنگ تـو دل بــه دریـــا بـــــــرد

           مگــو زلعل لبش یا ز نـــرگس مسـتــش

                                                           تما م صبـــر مــرا این دو بت بـــه یغــــما بــرد

          نگــاه گـــرم تو با غمــزه های پر فتــــــنه

                                                           قـــــــرار و هستی  من چشــمت آشکارا بـرد

            اســیر . در قفســم . عشق تو پـرو بالـم

                                                           که با ل  و پـــر تن و جــانم به عــرش اعلا بـرد

            ضمیــر قلب و دل و جان و هرچه دارم از او

                                                            تما م دار و نــدارم  دو چشــم شــهــلا  بـــرد

            یواش باید از این دام بـگـــذر ی (محمود)

                                                            که دام عشـــق . نگــه را زچشــم بیـنا بـــرد

                                                          

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 12:0 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

                           مناجات در استقبال از پیر هرات خواجه عبدالله انصاری

الهی...

         من آن بنده مشتعل به آتش سوز و آهم

         بر قلب و روح گناهکارم گواهم

         ای پناه بی پناهان

         از لطف برمن نظری کن که بی پناهم

الهی ...

           قلب شکسته ای دارم

          تاکی فغان هجران از درون سینه برآرم

                             دلی پر سوز میخواهم

                             که هرلحظه از خود بکاهم

                             زیرا سرانجام تباهم

                              وبالاخره کمتر از پر کاهم

         تو رحمان الرحیمی و بتو امیدوارم

الهی ...

        من از اینجا رانده و از آنجامانده ام

         ندانم چه گویم

          کوچکتر از آنم که چیزی گویم

          خشکیده بوته ای هستم   چگونه برویم ؟

          در این میان مریز آبرویم

          تنها توئی و نام ترا میگویم

          راه تو حق است و راه ترا میجویم

الهی .....

           هزاران بار توبه کرده و آنرا شکسته ام

           از بار گناهی که بر دوش دارم    خسته ام

          از خود گسسته و بتو پیوسته ام

          در انتظار بخشش تو نشسته ام

الهی .....

           جز توشه گناه نیاندوخته ام

           و چون در لهیب این آتش جانسوز سوخته ام

            چشم به در گاه تو دوخته ام

           دل و جانرا از محبت تو افروخته ام

                              از شدت اشتیاق و سوز و گداز

                              ای روزی ده درویش نواز          جهان و هرچه در او هست

            به لحظه دیدار تو بفروخته ام

الهی ....

            قیوم یکتائی

            در امر ونهی و نوازش    مقتدر و توانائی

             در نور و جمال  بی همتائی

             بدرگاهت پنا ه آورده گدای بی برگ و نوائی

              از بارگاهت نومیدش باز نگردانی

              که دور است از رحمانیت و خدائی

الهی .....

              میدانی که (محمود ) سخت گناهکار است

               مشتعل به آتش اشتیاق و  بتو امیدوار است

               پیوسته نام ترا میخواند

               به امید امرزش تو   منتظر میماند

               اگر تو اورا نیامرزی  

               دیده بر درگاه که بدارد؟

                وگر تو او را از خو د برانی

                خوشه عفو از کدامین خرمن بردارد؟

                            که شکر و سپاس     در گاه ترا سزاوار است .

                       ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

    

          

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 5:49 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

گاهی  حالتی به انسان دست میدهد که غیر قابل توصیف بوده و فقط درک کردنیست

و در ان لحظه مطالبی گفته میشود که کاری با ردیف و قافیه و کلمات زیبا ندارد.

شعر زیر مربو ط  به همان لحظه است ولی با  اندکی ویرایش و تغییر  بعداز آن لحظه .

زمروز  مرا یاور و غمخوار  توئی تو

در جان و دلم یار وفا دار  توئی تو

             ای فکر تو همراه من خسته و بیمار

             بنگر  که مرا شمع شب تار توئی تو

                       بیمارم و تب دارم و مینالم و اکنون

                       دانم که طبیب من بیمار توئی  تو

                               بایاد تو عمری به سر آورده ام ای جان

                               در جان و دل و دیده بیدار توئی تو

                                       با ز آ ی و مز ن سنگ بر آئینه سینه

                                       ای هستی من  یار دلا زار توئی تو

                                             سوگند به نوری که دلم روشن ازاوشد

                                             زین بعد مرا محرم اسر ا ر تو ئی  تو

                                                      آیا تو ندای من آ ز ر د ه  شنیدی ؟

                                                      کارام دل  خسته ی بی یار توئی تو؟

                                                             ای گل  به چمن آ ی و شنو گفته (محمود)

                                                             زمروز  مرا  یاور و غمخوار  توئی       تو

                                            

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 1:14 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

من چی میخوام؟

توچی میخوای؟

اون چی میخواد ؟

ما چی میخواهیم؟

من   تو    او   

مامیشیم

میگیریم حقمونو

از ستمگر

از ظالم زالوصفت

بیائید  بیائید بیائید

ما مظلومان زمانیم

ظالمان زالوصفت

خونمانرا میمکند

هر لحظه هردم

با یکی ترفند تازه

ما دیگه خونی نداریم

ما دیگه خونی نداریم.

اگه اسلام همینه

اگه دین حق همینه

چه خوش بودند اعراب خر بدوی

که بت را بر خدا ترجیح میدادند

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

خوبان       نازنینان       گلهای همیشه بهارم     معبودان و محبوبان من       عریرانم

تاشنبه نیستم      و من در مسافرتم         اگه جواب ندادم دلگیر نشین دسترسی ندارم

بعد  آپ اپآپم     حتما در خدمتتونم .   مرسی گلهای همیشه بهار من

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 10:20 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

سلام به همه عزیزان بااحساسم

 قبل از اینکه را جع به ( تعقید)  بنویسم باید بگویم که علم بدیع در خصوص زیبا سخن گفتن و

مطلب  و شعر زیبا و دلنشین نوشتن و سرودن بحث میکند . گوئی از دهان گوینده در و گوهر

میریزد . شنونده لذت میبرد . تحت تاثیر قرار میگیرد . با اینگونه گفته ها و سروده ها میتوان

بر قلبها حکومت کرد . گاهی  خنده بر لبها نشاند و گاهی اشک از چشمها فشاند .

بدیع در لغت یعنی تازه وزیبا -  دلنشین - قشنگ  - دلپذیر که نو و جدید هم باشد .

اما تعقید :

تعقید در لغت به معنای گره زدن است و در اصطلاح به لغتی مشگل و یاحالتی سخت گفته میشود.

بنا براین تعقید بر دوع است :  ۱- تعقید لفظی      ۲-  تعقید معنوی

۱ - تعقید لفظی  یعنی در صورت و شکل کلمات حالتی باشد که گفتار یا نوشتار را سخت و

درک و فهم آنرا مشگل کند ودارای اقسام متعدد است  مانند  تتابع اضافات  یا قرار دادن یاقرارگرفتن

حروفی قریب المخرج در حروف  وکلمات که تلفظ آنرا مشگل کند.

تتابع اضافات یعنی مضافها ( کلمات باکسره )در یک کلام یا یک مصرع پشت سرهم بیایند مثال :

درب خانه ی چوبی  سبز کنار جنگل سیسنگان شمال     که چند کلمه منتهی به کسره

پشت سرهم گفته  یا نوشته شود. که به ان تتابع اضافات میگویند.

کلمات قریب المخرج  مانند گل قالی که گ و ق باعث تلفظ مشگل میشود یا در این مصرع معروف:

دراین درگه که گه گه که که که که شود آخر......یعنی  دراین درگاه که گاهگاه کاه کوه و کوه کاه

میشود  و امثال این نوع تعقیدات را در نوشته ها و سروده ها زیاد میبینیم .

۲- تعقید معنوی  آنست که در حین یک نوشته یا شعر  کلمه یا کلماتی آورده شود که دانستن

معنی آن برای همه مقدور نباشد و باید به کتاب لغت مراجعه کرد . ویا در شعر مشبه به هائی

گفته شود که دور از ذهن بوده و بحالت معما گونه در میآید که برای پی بردن به معنی  آن باید خیلی

فکر کرد . یا از دانشمندان پرسید . مثلا به شعر زیر توجه کنید :

آهوی آتشین خو چون در بره در آید         کافور خشک گردد با مشگ تر برابر

قدری فکر کنید . که منظور شاعر چیست و چه میخواهد بگوید . ( در آخر این نوشته  توضیح

خواهم داد )

ولی  وقتی حافظ میگوید :

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد   دل رمیده ی ما را انیس و مونس شد

تاوقتی بیت دوم را نخوانیم  متوجه نمیشویم که حضرت حافظ چه کسی را میگوید ولی وقتی در بیت

دوم میگوید :

 نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت         به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

از مصرع اول مفهوم میشود که شعر در ستایش پیغمبر گرامی ما حضرت محمد(ص) میباشد

زیرا آن حضرت معلم ندیده و خواندن و نوشتن را از هیچ بشری نیاموخته بود و به اصطلاح

( امی) بودند و جبرئیل در غار حرا  از طرف خداوند متعال به ایشان آموختند.در بیت اول تنهامشبه به

را  توصیف کرده و از کلمه (نگار) به معنی یار و محبوب استتفاده نموده است . اکنون شما این بیت را معنی کنید:

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو       یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو

۰یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو )( یعنی چه ؟   معنی کنید و بمن بگوئید. ممنون

حالا اولین بیت تعقید دار را که در بالا اشاره کردم معنی میکنم و توضیح میدهم :

آهوی آتشین خو  =    منظور خورشید است

در جمله ( چون در بره در آید ) معنی  (بره ) گوسفند  یا قوچ است و منظور شاعر برج حمل (فروردین )

کافور خشک  =   همان کافور معمولیست که در پزشکی استفاده میشود و رنگش سفید است

که اگر بسوزانند عطر خوبی از آن متصاعد میشود .منظور از کافور روز است

مشک تر =  ماده معطر دیگریست سیاه رنگ که از ناف آهو بدست میآید و تا آنرا باآب نسایند بوی خوش

نخواهد داد .  و شاعر از آن به شب تعیبر کرده است .    اما منظور کلی شاعر :

خورشید وقتی به برج ( حمل =  بره ) بیاید ( که اول بهار است)   زمان روز و شب برابرمیشود

یعنی ۱۲ ساعت روز و ۱۲ساعت طول شب میباشد.

در صورتیکه  برای بیان اینکه در اول برج حمل ( ماه فروردین ) مدت زمان روز و شب برابر میشود

شاعر میتوانست از کلمات ساده تر و رو شنتری استفاده کند .

امیدوارم دوستان خوبم بتوانند اشعاری بدون تعقیدات بسرایند که برای همه لذت بخش و

تحسین آفرین باشد .   باتشکر از وقتی که برای خواندن این مطلب صرف کردید

چون مطلب قبل با این موضوع فرق میکند هر چندکه هر دو در مورد ( بدیع ) هست

لطقا نظر خو دتونو جداگانه بنویسید . ممنون از محبت شما

در آپ بعدی راجع به کنایه و استعاره خواهم نوشت .

 . با تشکر از گلهای عزیز خودم .

فکر میکنم خیلی ساده و روشن مینویسم با بیان بسیار ساده ولی اگر کسی توضیحات

بیشتری در مورد آنچه نوشتم بخواهد میتواند سئوال کند باکمال میل  و خوشحالی جوابگو هستم .

خوبان من    توجه        توجه         توجه

جواب سئوالات شمارا  زیر کامنت  هائیکه برام میگذارید  خواهم داد  بلا فاصله

لطفا اگر سئوالی کردید یا مطلبی نوشتید  حد اکثر نیم ساعت بعد برگردید  و پاسختونو

ببینید.  ممنون.

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 6:27 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

باسلام به دختران و پسران عزیزم و دوستان خوبم

در این نوشته میخواهم یکی از صنایع بدیعی را  که ( تشبیه ) است توضیح دهم امیدوارم

مورد استفاده شاعران عزیزم قرار گیرد:

تشبیه همانطور که میدونید  مانند کردن چیزی به چیزی است مانند  ( قد سر و ) ( شکر لب )

(دام کیسو ) و......  خیلی موارد دیگه .

تشبیه چهار رکن دارد:   ۱-  مشبه      ۲-  مشبه به      ۳-   وجه تشبیه      ۴- ادات تشبیه

۱-  مشبه ( با تشدید ب ) آن شخص یا چیزیست که به چیز دیگری مثل و مانند میشود .

۲-  مشبه به  ا ن  شخص یا چیزیست که مشبه به ان تشبیه میشود

۳- وجه تشبیه   ان شبا هتی است که بین مشبه و مشبه به وجود دارد

۴ - ادات تشبیه عبارتند از  ( مثل - مانند - سان  -  وش -  گونه - و........)

در این جمله وقتی میگوئیم  ( منوچهر مثل باد میدود)  منوچهر را مشبه و باد را مشبه به

و سرعت باد و سرعت دویدن  وجه تشبیه و   مثل   ادات تشبیه هستند

آنچه برای شاعر جایز است  اینست که  شاعر میتواند در جمله مشبه به را بدون ذکر مشبه

قید کند و خواننده از مفهوم به اصل مشبه پی میبرد  مانند این شعر حافظ :

سرو چمان من چرا میل چمن نمیکند   که منظور  از سرو چمان (محبوب ) شاعر است

ولی نام و نشانی از محبوب در شعر نیاورده است . و وجه تشبیه قد و قامت محبوب ا ست

که مورد نظر شاعر بود ه است  که به سرو بلند بالا تشبیه کرده است . یا در این جمله:

نرگس مستت مرا از خود بیخود نمود. که هر خواننده جمله متوجه میشود که منظور از نرگس مست .

چشم دلدار میباشد. چشمی که حالت خمار دارد. واز این دست در اشعار شاعران زیاد است.

اما باید توجه داشت که باید بین مشبه و مشبه به . وجه تشبیه موجودباشد که خواننده بتواند

پی به منظور شاعر ببرد . چنانچه این وجه تشبیه نباشد مفهوم سخن شاعر یا نویسنده

برای خواننده یا شنونده مجهول و غیر قابل فهم خواهد بود و اثر . لطافت خود را از دست

خواهد داد . متاسفانه در اشعار بعضی از شاعران جوان وجه تشبیه رعایت نمیشود و

مواردی دیده ام که برایم عجیب و غریب بوده است مخصوصا در اشعار نو . متاسفانه مثال

نمیتوانم بیاورم چون ممکنست از شعری باشد که شاعر ش را برنجانم .

ووقتی که مشبه قید نشود خود بخود ادات تشبیه نیز نو شته یاگفته نمیشود .

در بحث  بعدی راجع به ( تعقید) در کلام و شعر  مطالبی  خواهم نوشت .

یه خواهش کوچک ازتو عزیزیکه این مطلبو  خوندی دارم نظرت رو همینجا بمن بگو چون

مطلب بعدی نظر خاص خودشومیخواد . از شما خواهش میکنم مطالب رو جدا گانه

نظر بدهید . از این کار هدف دارم . ممنون از لطف شما عزیزانم .

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 3:19 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

سلام عزیزانم         دخترا و پسرای گلم      نوشاعران نازنینم

نمیخوام حرفی  بزنم  یا نمیخوام جوری صحبت کنم که متوجه نشید  ولی بازهم اگه منظورم رو نتونستم بااین زبان الکن بگم دوباره از من بپرسید. اونهائیکه طالب بیشتری هستند

میتونند به  کتابهای : صناعات ادبی  یا عروض  و قافیه وبدیع وسایر کتابها مرا جعه کنند .

من برای افراد کم حوصله و با وقت کم حرف میزنم .

مدتها سکوت کردم    فکر کردم که چه بگویم تا قابل استفاده برای همه باشد خوب شروع میکنم :

وقتی صحبت میکنیم یا حرفی میزنیم  دوست داریم برای شنونده خوشایند باشه  و لذت ببره .

عزیزانم   دوستان گلم  زیاد به گفته های رفیقاتون گوش  کردین  یکی بامزه حرف میزنه ولو چرت و پرت

بگه لذت بردین و خوشتون اومده و دیگری خیلی منطقی و علمی صحبت کرده ولی حوصله تونو

 سر برده چرا ؟؟؟؟   شما از کدوم دسته هستین ؟؟؟

خوب بیائید تا براتون بگم<

کلام که از کلمه تشکیل شده   یا نثر است یا نظم .

نثر بردو گونه  است یا نثر مرسل یا نثر مسجع یعنی سجع دار ( آواز کبوتررا  - بغ بغو بغ بغ بغو) را سجع میگویند. یعنی نثری که دارای قافیه باشد . بهترین سجع  کلام الله محید است . قل هوالله احد<

الله اصمد . لم یلد ولم یولد . ولم یکن کفوا" احد .

شعر نیست بلکه نثریست که سجع دارد و در این کتاب آسمانی از این دست فراوانست .

سعدی گوید :  و وطیفه روز ی خواران را به خطای منکر ( نبرد ) و پرده عصمت  بندگانرا به گناه

فاحش ( ندرد)

نثر مرسل همان نوشته های معمولی مانند روزنامه یا کتابست . مثال :

دیروز  دوستی را در خیابان دیدم و با او  در مورد مسائل روز مره صحبت کردم <

اما نظم :   بر دو حالت است  :

اگر نظمی  دارای ارایه های ادبی  مانند تشبیه و استعاره و کنایه و غیره باشد شعراست

ولی اگر  خالی از صناعات ادبی باشد صرفا نظم است .

چو شب گیرم خیالت را در آغوش        سحر  از بسترم بوی گل آید

این شعر است

توانا بود هرکه دانا بود    به دانش  دل پیر برنا بود   نظم است  و از ارآرایه های  ادبی  در ان

 دیده نمیشود

خوب تا اینجا اصلا ربطی به عروض  نداشت بلکه مقدمه ای بود برای شناخت شعر کلاسیک

و اما عروض :

عروض  مانند ترازوست . ترازو دوکفه دارد که من راجع به یک کفه آن صحبت میکنم چرا که اگر کفه اول درست باشد کفه دونم آن نیز درست خواهد بود.

شما در کلاس اول دبستان بخش کردن کلمات رو یاد گرفتید. مثلا :

من     تو   او    آن   یک بخش است

منو      تورا     آنهم     دوبخش

منوزد      تو رامن      آنهم شد   سه بخش و الی آخر

خوب  اگه شعری  گفنتید  مصرع اول آن  پاره سنگ باشه برای  مصرعهای دیگه مثلا :

بروی دلبری گر مایلستم         مکن منعم گرفتار دلستم

خدارا ساربان آهسته میران       که من وامانمده این قافلستم

حالا بخش  شعر :

ب    رو    ی     دل    ب      ری     گر    ما    ی     لس   تم

م     کن   من   عم    گ     رف   تا     ر    دل  اس       تم

خ    دا    را   سا   ر    بان    آ  هس    ته   می    ران

که  مو   وا   مان  ده   ی   این  قا   ف     لس      تم

یا یک شعر دیگه

 سالها دل طلب جام جم از ما میکرد      آنکه خو د د اشت ز بیگانه تمنا میکرد

سال ها  دل ط ل ب جا  م  جم  از ما می کرد      

آن     که   خود   داشت   ز  بی  گا   نه    ت   م   نا   می  کرد

اگر سیلابها یا بخشهای مصرعها برابر بود  وزن شعر درست است است  ولی نباید

کم و زیاد باشد.

برای  تمرین ابیات زیادی را که میدانید با این ترتیب بخش کنید اگر به اشکال بر خوردید

سئوال کنید . خوشحال خواهم شد که بتونم جواب بگم .

میدانم در مورد  حروفی که تشدید دارند و یا آن حروفی که مد دارند اشکال خواهید داشت

توضیح نمیدم تا کنجکاوی کنید و بپرسید آنوقت بهتر به خاطر خواهید سپرد.

این آنچه که عروض شعربود بصورت بسیار بسیار عامیانه گفتم . اگر دوستان عزیزم مخصوصا

دختران گلم و پسران بااحساسم سئوال داشته باشند با کمال خضوع و خشوع و بندگی

در خدمتشان هستم و جوابگو خواهم بود.

امیدوارم بحث بعدی منو در مورد بدیع که خیلی جالبتر  و قشنگنر از عروض میباشد

و به درد شاعران کلاسیک .   شعرنو  . شعر سپید و قطعه ادبی ( که قبول ندارم)میخورد

بخونید و استفاده کنید . انتقاد از من و گفته هام برا م خیلی جالب  و تشکر انگیز میباشد

و قبلا از آندسته از عزیزانم که بخواهند بر گفته هایم ایراد بگیرند تشکر میکنم و در صورت

وجود ابهام یا سئوال < حتما پاسخگو هستم .

شماشاعران عشق من هستید   نور چشمان هستید       زندگی  و عمر من هستید

نمیدونم چه جور بگم که همه تونو واقعا دوست دارم  . آینده سازان   .  مردم دوستان

و عاشقان واقعی مردم شماهستید . ایکاش میتونستم بوسه بر گونه های شما   

بردستان شما و حتی به خاک پای شما بزنم . قربون همه تون     فدای همه تون

 

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 2:15 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

گل غم در کویر چهر ه ام مستانه میرقصد

دل شیدا درون سینه ی ویرانه میرقصد

 

در و دیوار افکارم ز رنگ عشق رنگین است

میان رنگها. رخسارتو . مستانه میرقصد

 

اگر آن زلف مشگین را بگردی موبمو . بینی

اسیر گیسوانت . در میان شانه میرقصد

 

نگاه چشم مخمورت درون  قاب  آئینه

مثال ساغرو پیمانه . در میخانه میرقصد

 

هزاران غنچه ی رنگین که از لعل تو می ریزد

میان بوستان گل . دوصد پروانه می رقصد

 

دل فرزانه . از افسون چشمان سیاه  تو

به زنجیر نگاهت . مثل یک دیوانه میرقصد

 

شبانگاهان که تصویر تو گیرد رنگ افسانه

درون جسم و جانم . پیکرت . دزدانه میرقصد

 

گرفته خاطرم الفت به غم (محمود) پنداری

میان دستهای من. می و پیمانه میرقصد

                                                          شهر کرد -   ۱۰/۷/۸۸

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 1:38 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

سلام عزیزانم  سلام گرم وصمیمانه ام را پذیراباشید

خوبان و مهربانان من       از اظهار  لطف ومحبتهای بی دریغ  که چه در نظرهای خصوصی

وچه غیرخصوصی نسبت بمن داشته اید نمیدانم با چه زبان و کلماتی تشکر کنم که جوابگوی

آنهمه صفا و صمیمیت و مهربانیهای شما سرورانم باشد .

باتوجه به احترامی که به نظرات پیشنهاد دهندگان گرامی قائل هستم  جهت اجابت اوامرشان

مصمم شدم که درمورد علوم شعر (عروض و قافیه و بدیع ) مطالبی را بازبان ساده مطرح کنم

که مورد استفاده شاعران جوان قرار گیرد هرچند که همه آشنا هستند و نوشته های من

تکراری خواهد بود . ولی امیدوارم دوستان شاعری که جدیدا در این راه گام نهاده اند بتوانند

جواب سئوالات خودرا دریابند . البته همه آپها به این مقوله اختصاص نخواهد داشت و دراین میان

از آخرین سروده هایم نیز قرار خواهم داد .

اما بعد ......   به سه علم مختلف در شعر اشاره نمودم : ۱ - عروض   ۲- بدیع   ۳ -قافیه

۱- عروض : در اصطلاع علمای شعر  معروف است که : عروض  معروض علیه شعر است  یعنی

عروض علمی است که شعر باآن عرضه میشود . بعبارت دیگر  عروض در وزنهای شعر صحبت

میکند . که بعدا توضیحات لازم را خواهم داد .

۲ - بدیع  : در مورد صنایعی که در شعر استفاده میشوند بحث میکند که این صناع یا لفظی

هستند و یامعنوی مانند تشبیه و کنایه و ایهام و مجاز و تتابع اضافات و لف ونشر و.....

که بعداز اتمام بحث عروض به آنها خواهم پرداخت .

۳- قافیه  :  همانطور که از این اسم پیداست این مبحث در رابطه با انواع قافیه و ردیف شعر

میباشد که آخرین مطالبم در اینمورد خواهدبود .

ادامه بحث را در آپهای بعدی خواهم داشت . خواهش میکنم باز اگر وقت شریفتان گرفته

نمیشود بصورت نظر غیرخصوصی اعلام فرمائید که مثلا بحثهارا مقدم و موخر ادامه بدهم

یا بهمین صورتی که در بالا گفتم و یا هر پیشنهادی باشد سمعا و طاعتا بادیده منت می پذیرم.

تا نوشته های بعدی  خدانگهدار .

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫،،،،

********************************************************************

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 2:31 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام بندگی وبردگی به خاک پای تمام سروران عزیزم

ا

سلام عزیزانم      نور چشمانم     گلهای عزیزم

دلم را ابرهای تیره دلتنگی فراگرفته است .

حقیقت تا واقعیت دوتاست هر چند بنظر نزدیک آیند!!!!!

من از خویشتن در عذابم خدایا       

دوستانی هستند در این وبلاگها که خود را دوستان مجاز ی  می پندارند ولی من

چنین اعتقادی نداشته ام . هرکسی از ظن خود شد یارمن .

ولی آیا مگر دوست کیست ؟

وقتی دوستان یکدل و یکرنگ باشند . حالا در آنطرف دنیا باشند چه اشکالی دارد؟

منهم دوستی میخواهم یکرنک باشد . هر چند همدیگررا نبینیم .

میخواهم  همدلان . سوخته دلان . داغدیدگان . مصیبت زدگان و.......... همه باهم باشند

من نظرات تعریف  و تمجید نمیخواهم . دنبال شهرت نیستم چون اگر میخواستم . فرصت

فراوان بود چه از نظر شعر . چه از نظر نوازندگی سنتور و چه از نظر نقاشی رنگ روغن و چه

وچه و چه های دیگر.

من نظرات ۱۰۰ و ۲۰۰ وبالاتر نمیخواهم. برای من اگر تعداد انگشت شماری باشند منتها

با فکر بالا کافیست .

چند نفر را نام میبرم  ولی اگر ازبقیه نام نمیبرم دلگیر نباشند چو ن مجال نیست .

من از (رها) ( نرگسی) ( آرزو) (شهره ) ( مژده ) ( مهدیه)( ستاره ) (اورانوس)و........

بقیه دوستان گله مندم . چرا سروده هایم را زیر پتک و سندان نمیکوبند؟

همه.  دخترا ن و خواهران و فرزندان منند . دلم میخواهد متقابلا وقتی از سروده ها

و نوشته هایشان اشکال میگیرم . از من دلگیر نباشند . سخنم به درازا کشید

از همه پوزش میطلبم . آیا همین شما که عزیزان من هستید دوست دارید

بجای شعر راجع به ماهیت شعر وعروض و قافیه وبدیع اصولی را مطرح کنم ؟

وبرای هریک. از شاعران بزرگ نمونه ذکر کنم ؟ آیادوست دارید راجع به قوانین شعرنو حرفی بزنم و از پدر شعرنو ( نیمایوشیج ) برایتان بگویم که در شعر نو چه عواملی باید رعایت شوند ؟                             من تا مدتی چیزی نخواهم نوشت

که فرزندان عزیزم . نورهای چشمانم بمن جواب دهند .

قربون همه عزیزانم   . موفقیت همه را خواهانم . همه تونو از جان و دل دوستتر دارم.

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 6:33 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

بیا کــه قصــه ام امشب دراز خــواهـدشـد

حدیث عشق تـو ام  دلنواز خواهد شـــــد

                                                   به (ساز) همـــدم خــود راز هـای دل گــویم

                                                   دوباره ســفره این سـیــــنه باز خــواهـد شد

نوای ســاز من امشب ترانه میخــوانــــــد

تمام شــعر و سرودم (حجاز) خواهدشــد

                                                   خـزان رســیدو جهــان شد هزار رنگ دگـــــر

                                                   حدیث رنگ خـــــزان رمز و راز خــــواهــد شد

کنـــونکه حــرف دل از وصف یار میباشـــد

دعای وقت سحـــر پر نیــاز خـــواهـدشـــد

                                                  من از تجـلــی نور خـــدا شدم ســــــر مست

                                                  به دست و پــا . حرکاتم نمـــــاز خـواهدشــــد

اگر شکستـه دلان . داستان غم گویند

دل شکســته من . سرفرازخواهدشــد

                                                 در این زمانه کـه بذر نفاق میکـــــــــارنـــــــــــد

                                                 چگونه در دل ما. سوز وساز خـــواهد شــــــد؟

ببین که عشق ومحبت دروغ گشته دروع

خمیده قامت ر-ز . سرو ناز خواهدشد ؟

                                                 چو ریخت سقف جهان برسر محبت و عشـــق

                                                 به دل . جفا و وفا . همتــــــراز خــــواهد شـــــد

                    چه موسمیست خزان !؟ دل زدست شد (محمود)

                    بگو کــه ســاغـرو می کــی مجــاز خــواهد شــــد؟

                                                                                      کرج - ۲۴/۶/۱۳۸۸

                  

       

 

 

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 11:50 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

نسیم روی تو چون بگذرد ز منظـــــر چشـــم

گل امیـــــد نشیند ز پای تا ســــــــرچشــــم

                             بهار روی تو  گر غنــــچـه های تازه دهـــــــــــد

                             به باغ ســـینه زنـد نقش نو . هنرور چشـــــــم

اگر کــه باد خــزانی ز چهــــره ات گـــــــذرد

به روی گــونه فــرو ریزدم . زاختر چشـــــــم

                             نهان . به گـــوش دلــم گفتــــه ام که می ریزد

                             هــزار وسـوســه از دختـــر فســونگــر چشـــــم

در این فـــزونـی غــم .شمع یاد تو . شــــــد

فروغ خـــانه دل .  آفتــاب سر در چشـــــــم

                             به خــاطـرات خیـالت . نظر کنـــم شـب و روز

                             هــزار شعر شود در کتـــــاب و دفتـــــرچشــم

در انتهــــای شــبی بی امید . نازل کــــــرد

کتــاب عشق ترا . زاسمـان. پیمبر چشـــم

                             به جـــای پـــای نســیم ار نظـر کنی ( محمود)

                             هــزار غنچــه دهد . باغ مهــر پـــرور چشـــــــــم           ۲۴/۶/۸۸-- کرج

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 1:23 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

شعر زیر را درسال ۱۳۵۵موقعیکه دانشجوی حسابداری در دانشگاه علامه طباطبائی بودم

در صنعت موشح برای استاد خوب و مهربانم ( استاد محمد خزاعی ) سرودم.

ایشان استاد معارف اسلامی بودند و بقدری جذاب و شیرین ودلنشین تدریس میفرمود

که من بطور عجیبی تحت تاثیر کلام ایشان قرار میگرفتم و شعررا به ایشان تقدیم کردم

و استادهم در مقابل کتابی بمن صله دادند . اکنون نماینده دائم ایران در سازمان ملل

هستند وباوجود گذشت ۳۳سال هنوز هم گوئی روبروی من حاضر هستند .

توفیق و سلامتی برای ایشان آرزو میکنم که الگوی من در رفتار برای شاگردانم هستند.

الف -  افتاد به دل مهرتو از حسن کلامت                پیداشده درجان زکلام تو قیامت

س - سحر سخنت میکشدم سخت بسویت           هرجاکه توصحبت کنی از وحی و امامت

ت - تصویر تو گوئی که درآئینه دل بود                     دل در طلبت بود که افتاد به دامت

ا- افسوس که محبوب دلم دیر عیان شد                 تاخیر لقای تو شد اسباب ندامت

د ج دیدی دل دیوانه که مهجور نماندی                    در دام نماندی و نشد عمر .حرامت

م - محبوب تو اکنون زپس پرده عیان شد                 بفکن به سر کوچه او رحل اقامت

ح - حرفی ز(تصوف)که دهد معنی بسیار                 در او متجلیست معانی ز کرامت

م- میگفت علی (ع)بنده آنم که دهد یاد                 حرفی بمن . آری که چنین است زعامت

د - در وقت نماز این دل شیداست بسویت               هستی تو خدای دلم . اینست مقامت

خ - خدمت کنم ار در همه عمر به کویت                   نادم نشوم . نیست چنین کار لئامت

ز- زنگی زتملق به دلم نیست . خدا را                     گفتم به غزل مدح تو جانا به شهامت

ا - از دست تو (محمود)دراین لحظه چه آید؟               خواهم که خدایش بدهد عزّوسلامت

ع - عارض نشود در همه احوال گزندی                      خوش باشی و شیرین بود ایام به کامت

ی- یک لحظه نگردد زنظر دور . کلامی                       زان گفته نیکوی تو وز حسن ختامت

**********************************************************

 

منظورم ازحسن ختام .یعنی وقتی کلاس درس به آخر میرسید فقط با یک جمله بسیار جالب ایشان

دانشجویان شارژ تر کلاس را ترک میکردند .  ( یادش بخیر )

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 9:56 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

بحر طویل  همچنانکه از نامش پیداست وزنی برای شعر است که مصرع ندارد و هر بند آن که شاید

چند سطر باشد همانند مصرع بوده  که اصطلاحا بند میگویند و یک بحرطویل ممکنست چند

بند داشته باشد . این بحر مخصوص عرب بوده و از زمان صفویه در ایران متداول شد واغلب برای

طنز ویا هزل بکار میرود . البته برای موارد جدی نیز استفاده شده است . از گویندگان معروف

این سبک شعر در عصر حاضر مرحوم اقای ابوالقاسم حالت (معروف به هدهدمیرزا) هستند و بیش از

چهل بحر  طویل سروده اند که یکی از آنها که در قالب طنز میباشد جهت نمونه و آشنائی بیشتر

ذیلا درج میگردد . بانام مرد دهاتی و آسانسور . هر بند معمولا در یک نفس وپشت سرهم

خوانده میشود:                                  مرد دهاتی  وآسانسور

آن شنیدم که یکی مرد  دهاتی هوس دیدن تهران سرش افتاد و پس از مدت بسیارمدیدی وتقلای

شدیدی به کف آورد زر و سیمی و روکرد به تهران خوش و خندان و غزلخوان زسر شوق و شعف

گرم تماشای عمارات شد و کرد به هر کوی گذرها و به هر سوی نظرها و به تحسین و تعجب

نگران گشته به هر کوچه و بازارو خیابان و دکانی .             

                                ***************************

درخیابان به بنائی که بسی مرتفع و عالی و زیبا و نکو بود و مجلل نظرافکند و شد از دیدن آن خرم و

خرسند و بزد یک دوسه لبخندو جلو آمد و مشغول تماشا شد و یک مرتبه افتاد دو چشمش به

آسانسورو نپرسید که آن چیست ؟ برای چه شده ساخته یابهر چه کاراست ؟ فقط کرد بسویش

نظروچشم بدان دوخت زمانی .

                               ***************************

ناگهان دید زنی پیر جلو آمد و آورد برآن دگمه پهلوی آسانسوربه انگشت فشاری وبه یکباره چراغی

بدرخشید و دری واشدوپیداشد ازآن پشت اتاقی و زن پیر وزبون داخل آن گشت و درش نیز فروبست.

دهاتی که همانطوربه آن صحنه جالب نگران بود ز  نودید دگر باره همان در به همان جای زهم

وا شد و این مرتبه یک خانم زیباو پریچهره برون آمد از آن . مرد بیچاره به یکباره گرفتار  تعجب شدو

حیرت چو به رخسار زن تازه جوان خیره شد و دید که در چهره اش از پیری و زشتی ابدا نیست نشانی.

                                 *************************

پیش خود گفت     که ما درتوی ده  اینهمه افسانه جادوگری و سحر شنیدیم ولی هیچ ندیدیم

به چشم خودمان همچو فسونکاری و جادو که در این شهر نمایندو بدین سان بسهولت سر یک ربع

زنی پیر مبدل به زن تازه جوانی شود   افسوس کزین پیش نبودم من درویش از این کار خبردارکه آرم

زن فرتوت و سیه چرده خود نیز بهمراه در اینجا که شود باز جوان آن زن بیچاره و من هم سرپیری

برم از دیدن او لذت و وبااو به ده خویش چوبرگردم و زین واقعه یابند خبر اهل ده ما  همه ده را

بگذارند  که در شهر بیارند زن خویش چو دانند به شهراست اتاقی که درونش چو رود پیرزنی زشت

برون آید از آن خانم زیبای جوانی .

 

 

 

 

                        

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 10:59 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

کویر دلم . شوره زاری شده است

گونهای بسیار اندوه و درد

و انبوه  خار مغیلان زرد

در این دشت بی آب

روئیده اند

کسی کو؟ بیاید دراین سرزمین

قدم   تا   قدم

چشمه جاری کند؟

برای شکوفائی عشق

کاری کند؟

کویر دلم شوره زاری شده است

کران تاکران

سردو غمگین

فضا پرغبار

بجز رنگ تنهائی و غم در آن

گل آرزوئی نروئیده است

کسی کو؟ که این خاک آزرده را

واین خاک خشکیده را

به باران ابر بهاران خود

آبیاری کند؟

فضای دلم را بهاری کند؟

                                                                      کرج :     ۲۰/۶/۸۸

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 3:54 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

نظر به استقبال سروران عزیزم از شعر (من -- تو  ) قبلی . و جهت اظهار تشکر وقدر دانی از آنهمه محبت

دوستان بااحساس .شعری باعنوان ( تو  -- من ) متضاد مفهوم شعر قبلی (مقایسه بفرمائید)

تقدیم میدارم .  باتشکر

----------------------------------------------------------------------------------------------------

منم آن شمیم گیلاس

تو چه سخت . سنگ الماس

                  من و شبنم سحرها

                  تو چو کوه پای برجا

من و درد و این صبوری

من و خند ه های صوری

                  تو چو. صخره ها. چو دیوار

                   تو و فکر های بیمار

من و دشت مهربانی

من و دل به همزبانی

                    تو چورعد آسمانی

                    که به انفجار مانی

من و آب جویباران

چو ترنم بهاران

                    تو چو زلزله . چو طوفان

                     همه جاست از تو ویران

من و لطف چشمه ساران

من و نغمه های باران

                      تو چو پر خروش سیلاب

                      همه ناشکیب و بی تاب

من و قصه محبت

من و غصه های محنت

                     نگهت . نگاه کینه

                     ز درون و عمق سینه

به صفای قلب محمود

نرسید ه ام بمقصود

                     من و سالها تامل!!!

                      نتوان دگر تحمل     نتوان دگر تحمل  

                                                                                کرج :۱۶/۶/۸۸

 

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 9:59 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

تو زلال صبح صادق

منم آن غروب غمگین

   توشروع ساده شعر

   منم عقدهای دیرین  (عقده نخوانید -  عقد باکسر ع یعنی گره )

تو صفای نوش چشمه

منم آن خزان رنگین

   تو وشور آرزوها

    من و انجماد و سرما

توسبک . روان و جاری

منم ایستاده . سنگین

      تو صلابت صداقت

      منو وعده های شیرین

تو به روی برکه آب

به غرور و ناز چون قو

         همه بیقرار و سرکش

          من و قلب چون پرستو

تو چو کبک کوهساری

که به کوهها خرامان

           من و کنج و خلوت و غم

           به لباس بینوایان

نتوان به شب غنودن

نتوان غزل سرودن

           نتوان سکوت (محمود)

           نتوان به صبر بودن          نتوان به صبر بودن

                                                                       کرج  :۱۵/۶/۸۸

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 3:48 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

کاش ماهم مهربان دلستانــــــی داشـــتیم

کاش ماهم دلستان مهـــــربانی داشـــتیم

               کاش ماهم در زمان نوجــــوانی در جـــهان

               یادی از مستی و شور نوجــــوانی داشتیم

                           کاش ماهم در بهــــار زندگـــانی در کنــــــــار

                           محرمی  یا همدمــی یا همـــزبانی داشتیم

                                   کاش پیری باعث رنج و عــــذاب مــــا نبـــــود

                                    جای غم  در دل  بهار گل فشـانی داشتیـــم

                                               آنچه شد خاموش بین دوســـــــــــــتان شمع وفاست

                                               کاش محـــــــمود از وفـــــا نــــام و نشـــانی داشتیم

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 2:41 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

دلم در تنگنای کوچه ی درد است

وگویا تاسحر بیدار میمانم

آه..... امشب من چه دلتنگم

سرم را برکویر دستهایم می سپارم

**********************

وباید دل سپارم باز

به نجوائی که از مهتاب میآید

و در چشم گل مینا

درون اشک میتابد

**********************

به شب هنگام مینالد

نسیم سرد درگوشم

گلو دلتنگ یک بغض است

ومن از اشک ناآرام خاموشم

**********************

بریز ای ابر دلتنگی

که زنجیر هزاران غم

زدستم بوسه میخواهند

نه امشب . هرشب و هردم

**********************

بیا ای همدم شبهای من . امشب

مرا از خود رهایم کن

چه غمبارند امشب لحظه های من؟

بیا ای آشنا( محمود) امشب را جدا از لحظه هایم کن

                                                                           کرج : ۱۳/۶/۱۳۸۸

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 10:58 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

                                                                           ((تضمین و ترجیعبند))

هردم به آن امیـــد زکویت گـــذر کنــم                     شــــاید ترا ز راز درونــــم خبــرکنـــــــــم

دیدار تو از آنجهت است ارزوی مــــــن                     تا رخنـه ئی به قلب تو با چشم ترکنم

تانقش آن جمال بهشتی به دل فتاد                       خواهم که روز و شب به جمالت نظرکنم

پروانه میشوم که به گرد وجــــــــــود تو                    باســـوز دل بگردم و طـــوفی دگر کنــــم

                                بی حس شود دوپایــــم و قلبــم زند زشـــوق

                                هر وقت کـز برابر رویت گــــــــــــــــــــذر کنــــــم

جانم توئی . امید من ای باصفا توئــی                     عمرم توئی . عزیز من ای با وفا تــوئی

عکس رخت فتاده در آئیــــــــــنه دلــــم                     دل بیـــــنوای تو . دل را نــــــوا تــــو ئـــی

رو بــر تو ایســـتد دل من ساعت نمـــاز                    آیا مگــــــر که بنده دل را خـــــــــــدا توئی؟

اکنون بجــــــــــــــــز تو باکه بگویم غم ترا؟                   جانا بدان . ای آنکه به دردم دوا تــوئـــــی

                               بی حس شود دوپایم و قلبــم زند زشــــــوق

                               هر وقت کــــــز بــرابــر رویت گـــــذر کنـــــــــــم

مرغ دلم بــه دام بــلا گشــــــته مبــــتلا                     هم درد او زهجــــــــــرتــو هم وصل تو دوا

مهجور پرشکسته و تنهــــاوناامیــــــــــد                     مانده است در کشـــاکش غمها و بیـــنوا

خواهـم که برکنم دل از عشقت نمیشود                    اکنون که برد ه ای دلم از دست . مرحبـا

بااین سخن فســانه محمود گوش کــــن                     از عشق و شوروجذبه آن چشم پــربـلا

                             بی حس شود دوپایـــــــم و قلبــــم زند زشــوق

                             هر وقت کــــــز بــرابــر رویت گـــــــــــذر کنــــــــــــم

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 6:48 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

این بار یکی از شعرهایم را که  سالهای قبل سروده ام و  تضمین غزل زیبائی از فخرالدین عراقی است

برای آنهائیکه اینگونه شعر هارا دوست دارند و بصورت مسمط مخمس میباشد  دراینجامینویسم که

قدری طولانیست ولی فکر میکنم به خواندنش بیارزد . منتظر نظرات عزیزان هستم .

*************************************************************

سحری به گوشم آمد به نوای خوش نـــدائی           که به بیدلان خوش آیـد چو رسند بر نوائی

دل و جان من مرنجان که بود مـــرا خـدائــــی           ز دو دیده خونفشانم ز غمت شب جـدائی

                                چکنم که هست اینهـــا گل باغ آشنــــــــائــــی

سخنی بگوی جانا به کلام خوش بیـــــانت              همه عمروهستی من بفدای جسم وجانت

به صفای آن کلامی که برآید از دهـــــــانت               همه شب  نهاده ام سر چوسگان برآستانت

                               که رقیب در نیاید به بهــــــــــــــــانه گــــدا ئــــی

به گدای درگهش گر نظـری کند که بایـــــد                بخدا که آرزوها ز من غمیــــــــــــــن بــر آید

به چمن . به موسم گل .اگرآن صنم درآید                مژه ها و چشم شوخش بنظـــرچنان نماید

                              که درون ســنبلسـتان چـرد آهــــوی خطــــائـی

نتوانم اینکه گویم به نگــــاه تو چه رازست               که وجود من سراپا به رهت همه نیازاست

بنگر دمی به چشمم نگهت چه دلنوازاست            در گلستان چشمم زچه روهمیشه بازاست؟

                              به امیـــــد آنکه شاید تو به چشم من درآئـــــی

زعنایت و محّبت.شب من بساز روشـــن                دل من بسان شیشه. دل توزسنگ وآهن

نه امید مانده دردل نه توان .زدرد برتــــن                 سر برگ گل ندارم زچه رو روم بــه گلشن

                              که شنیده ام زگلها همه بوی بیوفـــــــــــائـــی

تو قدم فرا نهادی زستمگران پیشیـــــن                 چه کشی تو عاشقانرا به جفا و ظلم چندین

بکدام رسم و آئین بکدام کیش یا دیـــن                به کدام مذهبست این بکدام ملت است این

                              که کشند عاشـــــقی را که تو عاشقم چرائی؟

به ره جنون فتادم .غم تو به دل نهادند                  پی من به خنده . طفلان .به تمسخرم فتادند

همه عاشقان بی دل بزمانه نامرادند                    بطواف کعبه رفتم به حرم رهــــــــم ندادنــــــد

                              که تو در برون چه کردی که درون خانه آئــــــی؟

به دری دگر رسیدم در خانه بازدیدم                    به درون خانه رفتم همه پر نیـــــاز دیـــــــــــــدم

به رخ نیاز مندان همه رمزوراز دیدم                     به قمارخانه رفتم همه پـــــاکبـــــاز دیــــــــــــدم

                             چو به صومعه رســــــیدم همــه زاهد ریائــــــی

بنگرکه باچه جلوه چومه ازافق برآمد                   به شکوه و جلوه گوئی که بهاردیگـــــــــــر آمــد

توزغم نگوی محمود زمان غم سرآمد                 در دیـــــــــر میـــــزدم من که نــدا زدر درآمــــــــد

                             که درآ  درآ عراقی  که تو هم از آن مــــــائــــــی

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 4:27 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

باالهام از آخرین شعر استاد فریدون مشیری

*********************************

نهری که سالهاست دراین سرزمین خوب

جاری شدست . زمانی زلال بود

پروانه ای به روی چمنزار ساحلش

رقصان به هر طرف زنسیم شمال بود

**************************

آنروز مرد جوانی کنار نهر

بگرفت شاخه گلی را ز روی آب

از دیده اش چکید سرشکی به روی گل

زیرا که رفته بود زجانش  قرار و تاب

***************************

اما چه زود دست خزانش گرفته بود

گل را از آن جوان نگون بخت بی نوا

اکنون که سالهاست  مرغ جوانی پریده است

بر جا هنوز . خاطره اش . تلخ و جانگزا

*****************************

نهری که آب  روانش زلال نیست

آن مرد بر لب ساحل نشسته است

آب زلال  نهر . گل آلود گشته است

پروانه هم از آن چمن سبز رفته است

***************************

دیگر نمانده است حکایت . ولی هنوز

عشقی که بود بردل و دل هم زدست رفت

( محمود) سخت بود تحمل . ولی گذشت

شمعی . بسوز . سرنوشت . دلت  را شکست و رفت

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 7:21 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

کو راز دار محــــــــــــــــــرم تارازدل بگویم                    در دامنش غم دل با اشک دیده شــــــویم

در وادی حبیبم سرگشنه ام چومجنون                     از دردورنج وحرمان بنگرکه همچومویـــــــــم

همچون نی از نیستان دل دورمانده یارب                   ازاصل خویش .زانرومن اصل خویش جویم

در غربت و غریبی هم دور و هم قریبی                      باسوز وصل و هجران جزراه تــــو نپـویـــــــم

راهم ره دیاریست کانجاست وصل جانان                   چون وصل شد میسر اوهست من .من اویم

هرگه که نام اورا گویند در سحـــــــــرگّه                      بغض شکسته من گیرد ره گـــــــــــــلــویم

خواهم که جانفشانم هر لحظه بر در تو                      در تارو پود قلبــــــــــــم جزنام تو نگــویــــــم

پیچد نـوای یارب یارب در آسمــانهــــــا                       تا بشنود حبیــــــبم فریاد های و هـــــویم

گر فقـرو تنگدستی . گر نازو بی نیازی                       از بهرمن فرســــتد هرلحظه شاد از اویـــــم

چون بارگاه جانان هر صبح وشام بازاست                  دیدار یار باشــد هرلحظـــــــــــه آرزویــــــــم

واحسرتا زدیروز .واوحشتا زفـــــــــردا                         از دست خویش یارب تنگست خلق و خویم

عمری گذشت و اکنون بااین زبان الکن                      درلحظه ندامت .جزمعذرت چه گویـــــــــــم

عهدی که با تو بستم چندیست خودشکستم            من شرمسـار هستم رفته است آبرویــم

گر من گناهکارم لطف تو بیــش یارب                         گرتو. گنه نبخشی . من مهرازکه جویم؟

جانا بگیـردستم خودخسته از خودستم                     باغیر دوست هستــم باخویشتن عدویم

پایان راه مستی . شد . من خمارم اکنون                 ناخورده جامی از می خالی شده صبویم

لرزد وجودم ازشوق گر پاسخ آیدازغیب                      درگوش جان زجانان . بازآ کنون بسویم

محمود وقت آن شد بار سفر ببـــــندم                       چون دانه بار دیگـر از خاک دوست رویم

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 11:42 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

دلم به درد میآید وقتی می بینم اینهمه شاعر باذوق و بااستعداد(گاهی هم بی استعداد)

هرچه میخواهند میگویند بانام شعر و وجهه شعر را خراب میکنن لذا مخاطبم آنهاهستند:

تورا بخدا بیائید شعر را به لجن نکشیم < ( استمداد) اکثرا نوشته هاشان ضمن جالب بودن به قطعه ادبی شبیه است . سالیان سال است که قطعه ادبی مرده است

هیچ تصویر وعکسی پیدا نکردم که گویای حال درونم باشد  که اینجاقراربدم :

چگونه شعر سرایم به پیشگــــاه شما

نگاه من به کجاو کــــجا نگاه شمـــــــا

به فکر گوهر نابم میان هر صدفــــــــی

که نیست در کف (ماشین تو یو تا) هدفی

زبان شعرو ادب جای (چتر بازی) نیست

چه جای یاوه سرائی ؟و هزل سازی چیست؟

چنان بگو که شود شعر ناب ومنبع نور

به هجو کی بتوان یافت ره به شعرو شعور

تو نو شدی که بگوئی سخن ز ((حیغ بنفش ))

ویا زخواب تگرگی نهفته در ته کفش ؟!!!!!!

زکج سلیقگی یار . من دلم آزرد

که زر ندید و به بازار مفرغی آورد

گر انتقاد تو محمود کارساز شود

هزار غنچه به بازار شعر باز شود

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 6:28 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

زمروز مرا یاور و غمخـــــــــوار توئی تو

درجان و دلم یار وفـــــــــادار توئی تو

ای فکرتو همراه من خسته و بیمــــــار

بنگر که مـرا شمع شب تار توئی تو

سوگند به نور رخت ای نوگل خندان

زین بعد مرا محرم اســرار توئی تو

بیمارم و تبدارم و مینالم و اکنــــــون

دانـم که طبیـب من بیمار توئی تو

بایاد تو عمـری بسرآورده ام ایجان

در جان و دل و دیــده بیدار توئـــی تو

آخر تو ندای من آزرده شنیـــــدی ؟

کارام دل خســــــته بی یارتوئی تو؟

باز آی و مرنجان دل غمــدیده مــــارا

ای مونس من یار دلازار تــــوئی تو

ای گل بچمن آی و شنو گفته محمود

زمروز مرا یاور و غمخــــــــوار توئی تو

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 3:15 بعد از ظهر |  لینک ثابت   •