ادبیات و موسیقی و هنر

شعر و موسیقی و نقاشی

سلام    سلامی به گرمی خورشید و به لطافت باران سحر گاهی

عزیزانم   دوغزل تقدیم میکنم  اولی با نام ( راه شب ) و دومی با نام نوای عشق و تقدیم

به باران صالحی عزیزم  که غزل مثنوی است  و منتظر نظرات ارزشمند شما نازنینانم هستم.

۱ - راه شب :

شد حمــله ور به شـــهر و بیـابان ســپاه شب          آویخــــت خــاطـرات . به زلف ســیاه شب

المــاسهــا به گســتره ی سقف آسمـــــــــــان        چشمک زنان بـه جلوه گـــری در نگاه شب

خسبــیده انـد بیخـــبران . فــارغ از زمــــــــــان         من میکشم به دوش .غم جان به راه شب

چشــم ســیاه پنــجره هــا خیره بر منســـــت         من مانده چون کبوتر تنها به چـــــاه شــب

ای مــه مـگــر ز درد مـن اگـــــــــاه نیـســــــتی        در پشت ابره تیـره نهـانی بــــه گـــــاه شب

جـامــی شکســته در دل شب همـره منست         آرامشــی نمــانده مــــرا در پنــــــــاه شب

بر کــارهـای دل . شــده شب چـادری سیـــاه         وحشت نشـستـه در تن من از گنـــــاه شب

شمـعم که سوختـم شب هجران. چه میشود         در مـان کنـند  درد دلــی را بــه آه شـــــب؟

برف سحــر نشـست به زلف ســــــیاه شـــب          (محمود) ماند قصه که گــویم به مـاه شب

                                                                                کرج     ۲۸/۹/۹۰

شعر زیر موشح است و بنام  ( باران صالحی) یعنی اگر حروف اول ابیات را جمع کنید نام این عزیز

نازنین خواهد شد:

نوای عشق :

 (ب ) :  بر خیز آفتاب سحــر با هــزار نــاز               گوید به گوش سرو چمان . قصه ای دراز

( ا )  :   آید زدور قهقـــه ی کبک کوهســـار             دل میـبرد نوای دل انگیــــــــــــز آبشـــــار

( ر ) :   رنگ چمن ز پرتو خوشید. جلوه گر             همچون لهیب عشق . زجانهای شعله ور

( ا ) :  آتش زندبه خرمن هستی نوای عشق        گر بر دلی فتــد شــرری از صفــای عشق

(ن) : ناز گل و نـــــــــوازش باران و مهــــر یــار          دل میـبرد زسینه ی عاشــــق دراین دیار

(ص) : صاحبدلا  کبوتر دل پر گشـود و رفت             باران غم ز سینه قــــــرارم ربـود و رفـــت

( ا ):  ای چشمه ی زلال محبت . بجوش باز          سازم وضـو ز خون جگــر لحظـــــه ی نماز

(ل ): لعل لبت به ذکر محبت چــو باز شـــــد           هر لحظه لحظه ورد زبــانت نیـــــاز شــــــد

(ح ) : حرف دلم غزل شـدوجاری شد از زبان         بیرون فتــاد راز دل از پـــرده ی نهــــــــــــان

(ی): یارب نوای عشــق دگـر باره در دلست        (محمود) اگر نبود به دل عشق .دل .گل است 

                                                                             کرج - ۳۰/۹/۹۰

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 5:55 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام به تمام عزیزانم که همه تونو باتمام وجودم عاشقانه دوست دارم.

نازنینانم   تعدادی از دوستان خوبم که وبلاگشون حذف یا تغییر یافته از لینکهام حذف میشوند

اگه آدرس وب جدید دارند برام کامنت بذارند تا دوباره لینکشون کنم .

با تشکر از همه شما مهربانان که با حضور مهربان و صمیمی و گرمتون خوشحالم میکنید

غزل زیر را با نام ( جفای عشق ) تقدیمتون میکنم و منتظر نظرات شما عزیزان هستم.

                                    ***********************

من هرچه دیده ام زتو ای عشـــق دیــده ام         افســوس میخـــورم کـه گــلی زرد چیـده ام

آتش فتـاده بــر دل و جــان از لهیــب عشــق        اشکی زخــون به دامن غمهــا چکیـــــده ام

در دامـــن چمــــن بــه تــــــــــرنم زمهــر یـــار         مست از خیــال . غنچــه ی واهی گزیده ام

پنــداشــتم کـه محــرم رازم تـــوئــی توئـــی         گفتی : بـه باغ عاطــفه من یک پدیـــده ام

صــد بوتــه آرزو به دلــم کاشـتی  . ولــــــــــی       اکنــــون ز جـــور .گوشه ای تنگی خـزیده ام

یــارب جفـای دوست دلـم را دریــد ه اســــت         کز دشمنم نـدیـده ام  از دوست دیــــــده ام

چنــدین جفـا نمــودی و چندان دلم شکست        بر چشــم خویش  خــار جفاهــا خلیــــده ام

گفتــم زقلب خـون شـده ام آگهـــــی ولـــــی        با تیــغ صبــر ســینه ی خــود را دریـــــــده ام

در واژه ای که راز دل مــــن نهـــفـتـــــه است         عشــق است . عشـق.کزهمه دنیابریده ام

پیــمان شـکسـته ای تو و بنشاندیم به غم          چـون مــرغ پــر شـکسـته و از خود رمیـده ام

پنـداشـتم یگــانه گل مــن تـو بــــــــوده ای           من بـوی بیـوفـائــی از این گــــل شــنیـده ام

یعقــوب وار  در غــم یـوسف نشـــستـه ام           دردم حــکایتــی است . که قامت خمیـده ام

بر عــــرش آســمان رســد از بیــوفــائیـــت            آه ســحـر گهــم بــه زمــان ســـپیـــــــــده ام

دل را فکن به چا هی و(محمود)هوش باش          از عشــق و عــاشــقی به ندامت رسیده ام

                                                                               هشتگرد - ۱۲/۹/۱۳۹۰

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 7:1 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام به دوستان عزیز و گلم

امیدوارم حال همگی خوب باشه و در سر مای زود رس امسال دلهایتان گرم و سرشار از شادی و مهربونی باشه .

دختران خوبم و پسران نازنینم به جبران غیبت طولانیم دو غزل تقدیم میکنم و منتظر نظرات شما گرامیانم هستم. ضمنا دوغزل دیگر هم دارم که در پست بعدی تقدیم خواهم نمود.

عشقهای من توجه کنید که :

لینکهام زیاد شدند و عده ای از آنها یا وبلاگشون پاک شده یا تغییر وبلاگ دادن و من آنها را حذف میکنم .

 دوستان خوبم اگر تغییر آدرس دادید برام بگذارید تا دوباره لینکتون کنم .

با تشکر از همه مهربونها که در اینمدت بیادم بودید و برام کامنت گذاشتید .

غزل اول با نام قاصدک :

عــروس حـجله جان منـی . کجــا رفتی               غــزال چشــم سـیاهــم بگو چرا رفتی

شـمایل تو چو در جـام دیده ام افتـــــــاد               بــدام عشـق فتـادم . تو بیوفا رفتــــــــی

نسیم گونه . پری سان چه جلوه هاکردی             ولی چو قاصدکی همــره صبا رفتـــــــی

کنار بر که ی تنهائیم گــلی روئیــــــــــــد               رسیدی از ره و چیـدی و بیصدا رفتــــــی

گلی که چیدی و رفتی . امیدجانم بود                   گرفتی از من و از من شدی جدا رفتــی

به دشت سینه ی پردرد .چشم خود بستی             دل سوخت از غم و ماندم بصدبلا رفتی

ز فصل سرد محبت سخن مگو ( محمود)                 به خود جفا نمودی و راه خطــا رفتـــــی

غزل دوم با نام  ( عهد شکن )

آخر ای دیـــده چــه افتــاده کـــه گـــریان شــــده ای؟

                                                         مگر از گـــردش ایـام .  تو حیـــران شـده ای ؟

به سرم هـــرچــه بلا بود . زعشــق تــو رســــــــــــید

                                                         من چه گفتــم ؟ که تو اینــگونــه پریشان شده ای؟

سخن از عشق نگـــــو یــــــم غم دل را چکــــــــــــنـم؟

                                                          عهد بشکســته ای و از ســر پیــمان شـــــــده ای

چه شــنیدی که رمیـــدی و زمن خســـــته شـــدی؟

                                                           چه خطــا کرده ام ؟ از عشـــق پشیمان شـد ه ای

شعله هـــا گــرفکنی بر دل و جــان حــرفی نیســـت

                                                           گنهم چیست چو ســـــــــرمــای زمســتان شده ای؟

دگــر از عـاشــقی و عـشق به جــان آمــــــــده ای ؟

                                                            ای دل غمـــزده اینــگونــه نواخــوان شـــــــــــــده ای؟

عاشــقم . ســوختــه ام . درد کشم . زان لب خود

                                                             سخــنی گــو کــه دهــــد جـــان به تن جــان شده ای

گفتمت پـــر زده دل از کف و ( محمود ) ببــــــــــین

                                                              عاشق و والــه و شــیدائی جــــانان شــــــــــــده ای

                                                                     کرج  -    ۳۰/۸/۱۳۹۰

با تشکر از اینکه وقت گذاشتید . منتظر نظرات شما گلهای نازنینم هستم.

 

                                                           

                                    

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 2:51 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام به عزیزانم   دوستان خوب و مهربانم

غزل زیر  الهام گرفته از دوستیست  که خیلی دوستش داشتم . ولی از من بیزار شد . نمیدانم چرا . 800

کیلو متر  بخاطرش رفتم و برگشتم  ولی افسوس ....  ای کاش نمیرفتم .

بی پرده و طوفانی . در یک شب روءیائی

از پنجره چشمم -  دیدم که تو   می آئی

                                     گوئی که بهار آمد . صد شور به بار آمد

                                     در دیده . نگار آمد - سرمست به شیدائی

در آینه ی رویا - با هاله ی لبخندی

دزدیده نگه کردم - بر چهره مینائی

                                     پنهان . دل من لرزید - شادی بخروش  آمد

                                     عشق تو به جوش آمد . باز آ . که تو از مائی

در حجله جان من - این کولی سرگردان

میرقصد و میرقصد - بی ترس  ز رسوائی

                                    در دشت جنون جاری . سیلاب محبتها

                                    من ماندم و دل . تنها . داد از غم تنهائی

از دام نمی ترسد . مرغ د ل بی پروا

پروانه صفت نوشد . شهد از گل زیبائی

                                    (محمود) عنان دل . رفت از کف و میترسم

                                    آه از دل دیوانه . آه از دل هرجائی

                                         نجف آباد اصفهان -۰۸/۰۶/۹۰

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 7:25 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام  مهربانان عزیزم   و عزیزان مهربانم 

امروز سروده ای تقدیم میکنم که در قالب  ترجیعبند هست و بانام  ( حسرت دیدار) که امیدوارم

بپسندید.

ضمنا شعر طنزی هم دارم که برادر خوب و نازنینم ( علی آقا ) تو وبلاگش میذاره که دوست دارم اونو هم

بخونید و بخندید . روی  وب کامنتی که برام گذاشته کلیک کنید لطفا - وبلاگش بازخواهد شد.

 

بهترین آرزو هارا برای تک تک شما خوبان دارم.

                              ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

بگــو چــه شد ؟ که شکستی تو عهـد ما امشب             بریدی از من و رفتی . شدی جـدا امشــب

هزار ســنگ ملامت به شیــشه ی جــــــــانـــــــم             زدی و از تــو رســید آفت و بـــلا .  امشــب

دروغ بـــــود کــه گفــتــــی تــو ( دوســـتت دارم )              شکستـی آینــه ی دل . چه بیصدا امشب

تو چون فرشــته دمیدی بمن هــزار  افســـــــــون              به لـحظـه های نمـازم شــدی خدا امشب

                                     شکســته شیــشه ی عمــر من از غمــت . باز آی

                                     اجــل رســیده و تــرســــــم نبــینــمــــــــت . باز آی

بــه ســجده گــاه خیــال از دل پــــــــــــــــراز دردم              بــرای دیــدن رویت . خــــدا خــــدا کــــــردم

ز ابـــر دیـــــده فــراوان گــریســتم چــون خـــــــون              ز آه پــر شــرر آتـش زدم بجــــــان هــــر دم

مثــال چشــمه  ز چشــمانم اشک میــجو شـــد               تمـــام اگــر شـود این اشـک دیده . نامردم

بـه واژه واژه ی شــعرم رســیده عطـــرت لیــــــک               اثــر نکـــرده بــه قلـب تــو . نالـه ی ســردم

                                      شکسته شیشه ی عـــمر مــن از غــمت . باز آی

                                      اجــــل رســـیـــده و تــرســـم نبـــینــمت . بــاز آی

نشــسته ام زغــمی جانگــزا . بـــــه ویــــرانـــــه                دلــم گـــرفتــــه . بــریدم ز خویش و بیگانه

بــه هــر کجـــا کــه نگــه میکنــــــــم تــرا بیـــــنم                کـه سـر ز پـا نشــناسم . شدم چو دیوانه

ســحر گهــان که ز بلبل به گــل رســـد پیـــــغـــام               به بــاغ چشـم مــن ای مـــه بیا چو پروانه

ز درد و رنج و ملامــت . ز دسـت شــد ( محمــود)               چـــرا ؟ چو بـا دل عـاشق شدی تو بیگانه

                                      شکسته شـیشه ی عمــر مـن از غــمت . باز آی

                                      اجـــــــل رســیده و تــــرســـم نبــینمــت .  باز آی

                                                                               کـــرج        ۳۰/۲/۱۳۹۰

            

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 7:34 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

باسلام به همه عزیزانم

 

مـــرا دیوانه میــدانی و از چشمم  نمیــخوانـــــــــــی

                                                           که من لبـــریز از عشــقم . مرا جانی و جانانی

مــرا از خـویش  می رانی زعشق من چه میدانی ؟

                                                           اگــر  حــال مـرا دانی . زخــود هرگز نــمی رانـی

تــو آن ابــری  پر از باران ولی بر من نمیبــــــــــــاری

                                                           زمیــن تشــنه ام امــا تو آن آبــی کــه پنهـــــانی

توئی در عمــق آئیـنه . توئی در موج . در  دریـــــــا

                                                            توئی در آسمــان همچون پــری. آیا نمیدانی ؟

تو آن آهــو ی  زیبائی .  غزالی سـرکش و زیبـــــــا

                                                             که در  دشت وجــود مـن  خیـال انگیز میمانـی

سبکبال آمـدم در بوستانت  مثــــل پــــــروانــــــــه

                                                             مر ا  گیـری  بسنجاقی . بزلف خویش بنشانـــی

غزلهــایم معطــر شد زعطـــر یــاد و نـــام تـــــــــو

                                                            بیا در لحظـه های من که گل ریزی . گل افشانـی

تو میــدانی چه شــوری در دل محمود افکنـــــدی

                                                             کجـا آئین دلداریست  عـــاشق را بـــــــر نجـانی؟

 

                                             هشتگرد        ۱۹/۲/۱۳۸۹              

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 7:23 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

این شعر نورا تقدیم میکنم به دختر گرامیم  آرزو خانم همسر دوست بسیار عزیزم  اقای مهدی  زنده دوز

که خواسته بودند برای همسر گرامیشون که شعر نو را دوست دارند بنویسم. امیدوارم مورد

پسندشون قرار بگیره . بانام  ( رویای پرواز )

 

مرا دیگر نمیبیند کسی

در کوچه ی بن بست و بارانی

خیالم در درون پیله ای رنگین

بسان کرم ابریشم

تک و تنها و زندانی

ولی بعداز دگر دیسی

برای کرم ابریشم

دگر پرواز رویا نیست

یک رویای پنهانی

 

                                                             هشتگرد  - ۱۶/۲/۱۳۹۰

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 6:25 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

 

باسلام حضور دوستان مهربان و ناز و نازنینم . غزل زیر را تقدیم میکنم و منتظر نظرات شما مهربانانم هستم.

باتشکر از همه عزیزانم.

 

ببین کبوتــــــــــر بی آشیان .  دل تنهاست

درون لحظه ای تنهــائیم  پر از غمهـــاست

                                                                        نمــانده صبـر و قراری .    چـو رعد می غــرد

                                                                        درون ســینه . دلم پر خروش و پر غوغاست

اســـیر دام جنــونم .  ز عشــق و شــیدائی

به شهـــر عشق زدیوانگــی . دلم رسواست

                                                                      هوای کوچ به کــوی تــو نازنیــــــــــــــن  دارد

                                                                      بیا که باتو     همه شور و شوق  پابر جاست

زبان شعر  دهــد   شــرح حــال من بـــر   تـــــو

وگرنه شرح حـال من از رنگ چهــره ام پیداست

                                                                      کجا ؟   چــگونه؟ دلم را بوده ای    ای مــــه ؟

                                                                      به  ناز ؟ عشــوه ؟ ندانم . بگوی حرفی راست

رسیــده از غم عشقت بر استخـوانم کـــــــارد

نصیب هـر دل عاشق همیشه ظلم . جفاست

                                                                      مگــر چـو مهــر   بـــه مه  ناز میکنی؟  دانـی ؟

                                                                      تو مهــر و مــاه زمینی  و مهر و مـــه  اینجاست

اثــر نداشت . نه اشکم . نه نالـه ام   بــــــر دل

همیشه عشـق تــرا از خــدای خود میخواست

                                                                    نه من  حریف دل خویشــــــتن شــدم امـــــــروز

                                                                    نه درد و رنــج جـدائــی .نه آه . بی کم .کــاست

                                   یکی شدیم  من و دل  . بگــو چنین  ( محمود)

                                   که عشــق در همه دنیا  چو آسمان   زیباست

 

                                                          ۱۳۹۰/۲/۶ ---   شهر جدید هشتگرد

                                                                    

 

          

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 6:0 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام   سلامی از اعماق جان و باتمام قلب  و روحم به همه عزیزانی که همیشه با کامنتهای پر  مهرشان مرا مورد مهر و محبت قرار دادند و فراموشم نکردند.

در آستانه سال نو  آخرین غزلم را تقدیم میدارم و منتظر نظرات همه عزیزانم هستم.

                                     زنده ام بایاد دوست

                                   ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

غرق عشقم .  غــرق شادی . غــرق نور               آتشــم ســـر تا به پا . چون کــوه طــور

ابر شــوقم .  اشــک مهــرم در جهـــــــان              میچــکــم بر سبزه و گــل . با ســـــــــرور

لحــظه هــایم میچــکد با اشــتیـــــــــــــاق            همچــو شبنــم در رهت  با شوق وشور

هر زمـــان هــر لحظــه هر دم  . یـــاد تـــو              میـدرخشــد در وجــودم چـــــــــون بلـــور

زهــر هجــران را به جــانـم ریخــتـــــــــــــه             ســاغــر ایــــــــــــــام بــا تـقـــدیــــــر و زور

ایــکه پنــهــــانــی  و دوری . چاره نیست              بــــــــر گـــــل رویـت ســـــــــلام از راه دور 

در دل خـــــون آتشـــــی افــــرو ختــــــــی             شـــعله میــخیــزد ز جــانم چــون تنـــــــور

زنده ام بـــا یــاد و نــامـت ای عـــــــــزیـــــز             گـــر چـــه بـاشــم سالهـا در قعـــر گــــــور

یا که دورم یــا کــه مهــجـــــورم ز تــــــــــو             لیــک میـــدانی .  مـنــــــم ســـنگ صبور

یار من . دوری تو از (محمــــود ) و مـــــــن            سر به پــــــا عـشـــقم . سرورم . غرق نور

                                                 کرج  ۲۱/۱۲/۱۳۸۹

 

         

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 8:56 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

سلام  صمیمانه و قلبی خودم را بحضور تمام شما مهربانان عزیزم تقدیم میدارم .

از  فرصت کوتاه بدست آمده استفاده  کردم که تشکر و قدردانی خودم را تقدیمتان کنم

زیرا  در اینمدتی که نبودم همیشه مرا مرهون محبتهای پاک و بی الایشتان کردید.

امیدوارم بزودی بتونم برگردم و مثل گذشته در خدمت شما عزیزان گرامیم باشم . و با حضور در وبلاگتان

از فرد فرد شما تشکر کنم.

بهترینهای خدارا برای تک تک شما نازنینانم آرزو دارم و از خداوند متعال خواستارم که در

رسیدن به تمام آرزوهای زیبایتان موفق باشید.

تا دیدار مفصل دوباره و باغزلی جدید    خدا نگهدارتان  م. انصاری           پر یشان

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 12:42 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام    سلامی به گرمی خورشید جنوب   به لطافت باران سحرگاهی بهارن     به عطر آگینی گلهای

وحشی کوهستانها به همه عزیزانم دخترانو پسران نازنینم چه مجازی و چه حقیقی که همه را عاشقانه دوست دارم وبه مهرشان

معتاد و آلوده ام بطوریکه همیشه و در هر لحظه زندگیم و یا بهتر بگم در هر نفسم بیادشون هستم و دلم

برای همه شون شدیدا تنگ میشه .

آرزو میکنم گلستان پرگلی  بودم با گلهای صدبرگ فراوان که همه را در زیر قدمهای پر مهرتان پرپر میکردم

باابنکه مدت زیادی نبودم ولی کامنتهای بسیار ( خصوصی و عمومی ) و سرشار از مهربونی صداقت و لطافت و ...... اشک شوق را  از 

چشمان مشتاقم سرازیر کرد . دلم برای همه و حتی برای آنانکه ترکم کردند میلرزد .هر چند بدیهامو نبخشیدند

ولی بی منطق ترکم کردند(آ-ف -م - د  - ه - س )  همه و همه و همه را عاشقانه دوست دارمو به یادشون هستم.

بسیار گرفتار و درگیر م ولی همانطور که تو کامنتهام برای اغلب عزیزانم گفتم امیدوارم بزودی  همه ی 

گرفتاریهایم تموم بشه و مثل گذشته در خدمت دخترا و پسرای عزیز و گلم باشم .

محتاج دعای همه شما نازنینام هستم .

با تمام وجودم   و ازصمیم قلبم میگم قر بون همه تون برم  فدای همه تون بشم  عاشق و دیوانه ی 

محبتهای خالصانه تون هستم و امیدوارم یعنی آرزو دارم این دنیای مجازی تبدیل به دنیای حقیقی بشه

و همه شمارا بسینه ام بفشارم و بوسه مهر بر دستانتان بزنم و خاک پاهایتان شوم .

شادی . سلامتی . سرفرازی همه شما منتهای آرزوی منه .

        م.انصاری             parishan                                        کرج 1389/7/5

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 3:0 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

شبی به کوچه ی پائیز شهر  دلتنگی

به شاخه های درختان آن زدم چنگی

کلاغ  پیر   به روی چنارها    میخواند

صداش  نیست بجز . قار قار . آهنگی

به چشم ما که خزان یک بهاردیگربود

به غیر زرد . دراینجا ندیده ام   رنگی

هوای سرد  به مرداد و  گرم در بهمن

ز وضع در هم  اینجا شدیم چون بنگی

تمام رودگل آلود گشت وجنگل سوخت

بریخت نظم جهان و  نماند  فرهنگی

عذاب و رنج و غم و غصه . چنگ اندازد

به تارو پود وجودم. بسان   خرچنگی  =   ( سرطان)

چو هرکسی به غم خویش مبتلاباشد

میان  هیچکس اینجا  نمانده   یکرنگی

دلم  گرفته از این روز گار غم . (محمود)

که مرده مهر ونماند ست جزدل سنگی

                                                    کرج      1389/5/28

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 7:32 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام دوستان عزیز و بسیار مهربونم

اینترنت استان جدید البرز ( استان کرج) حدود دوروز قطع بود و قبل از آنهم چندی پیش سایت بلاگفارا 

مسدود کرده بودند . بهمین مناسبت شعری سرودم که از نظر گرامیتون میگذره .

من سیاسی نبوده و نیستم ولی گاهی از سر درد  و بعنوان درد و دل شعری میگم که تنها جنبه انتقادی

و سازنده داره که امیدوارم تا اندازه ای  اثر داشته باشه .

از کلیه شاعران عزیزم تقاضا دارم در این زمینه اشعاری بسرایند که بعدا در وبلاگ ( پریشان )  بعنوان 

اشعار موضوعی جمع آوری و به نظر خوانندگان ار جمند برسانم.

با تشکر از همه گرامیان نازنینم

                      ******************************************

                              ********************************

یک  روز   نتم  قطع شود  بی  تب و     تاب                     یکروز  که نت  هست .  بلاگفاست  حباب

یک روز  مخابرات همچون    خر          لنگ                      یک  روز  دل  سیستم  از  این برق   کباب

وبلاگ  شود  بسته  چو گوئی       سخنی                      از عصمت  حقی  که   برفته ا ست بر آب

از  زندگی  شاد   اثر نیست    به        دل                       در کشور ما  نقش هر آبست      سراب

مهمواره   شود  قطع و  به ترمیم      مهش                      هم گوگل  و  یاهو   بدهد  حق و حساب

هر کس شده وابسته   .  بود  بر  سر کار                        مغرور   شود  سخن بگوید  به      عتاب

بنشست  چو  بر مسند  قدرت  تو      ببین                       با خلق کند  ظلم  و  شود  ظالم    ناب

ما مردم بیچاره   چرا    زخم          خوریم                        از بی سر و پایان   نشسته   به   خطاب

یا  با  تبر و چکش  و چاقو   و          چماق                       یا دسته کلنگ  و  بیل و   با حلقه طناب

با  داد  و فغان  و  درد      افتیم    به   راه                        چون سیل خروشنده و چون  تیر شهاب

با تیشه  زنیم   ریشه ی   ظلم  و   فساد                        باید  شود  آباد   چنین     ملک     خراب

( محمود ) بزن   داد     به  فریاد     بلند                          بیدار شود  ملت  خوابیده  .        ز خواب

                                                              کرج        1387/5/20       

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 6:32 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

من کیستم ؟ شقایق از ریشه چیده ا ی 

از آفتاب و ماه . حرارت  ندیده ای

من کیستم ؟ به باغ وفا . خار بوته ها

بر روی شاخه . گوشه ی عزلت گزیده ای

من کیستم ؟مها جر پیوسته در سفر

از خویش در گریز . ز  یاران رمیده ای

من کیستم ؟ نسیم سحر . شبنمی به گل

یا شاخه ای زدست خز انها  تکیده ای

من کیستم ؟ به جرم محبت . در آتشی

آن سرو قامتی که از غم هستی . خمیده ای

من کیستم ؟ گنه عاشقی به دوش

در سوگ غنچه . سینه ی از غم دریده ای

من کیستم ؟ چکاوک تنها به جنگلی

آتش به لانه ی عشقی کشیده ای

من کیستم ؟ مپرس زمن حال زارمن

(محمود) کیستی تو ؟ زهستی بریده ای 

                                 کرج  -    1389/5/5

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 6:15 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

دوستان خوبم سلام

این غزل را که از سروده های هفته قبل بود تقدیم میدارم و منتظر نظرات شما خوبان هستم.

با تشکر

                            ************************************

خواهم که از سر وا کنم هر عاقل و فرزانه را

بر نهر جاری افکنم هر قصه    و  افسا نه  را

تا دل نگردد  گرد آن یاری که سنگین دل  بود

زنجیر دیگر می نهم پای دل   دیوانه  را

هر روز غوغا میکنم  از جور آن پیمان شکن

هر شب به آتش میکشم  بال و پر پروانه را

یارب  دل دیوانه ام از درد  غوغا  میکند

کی  میتوانم بشکنم اینسان دل جانانه را

دیوانه ام .  دیوانه ام .  از عشق میسوزد تنم

گر میزنم از درد و غم هر شب در  میخانه  را

شاید که تسکینی شود . هرلحظه هردم هر زمان

از درد هجر جانگزا . سرمیکشم پیمانه را

آتش به دل افروختی . روح و روانم سوختی

(محمود) گیرد آه تو . آن یار چون بیگانه را

                                     

                                                      کرج      1388/4/3

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 3:36 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

دوستان عزیزم    سلام    امیدوارم همه شما نازنینانم پیوسته سلامت  و پرنشاط باشید.

امشب  یکی از دختران گلم    بعداز مدتها تماس گرفت که باعث شد این غزل را فی البداهه

بنویسم که ذیلا تقدیم میکنم . شعر دیگری سروده بودم  و میخواستم بنویسم که در پست بعدی تقدیم

خواهم نمود  .        باتشکر فراوان

                               #############################                                                                

عجب شد یاد ما کردی  بجاکردی  بجاکردی           ز بعد بیو فا ئیها   وفا کردی   بجاکردی

دل بیچاره ام در سینه راحت بود و باز امشب          دلم را با غم و درد آشنا کردی بجاکردی

بجانم آتش افکندی و اکنون سخت میسوزم            میان توده ی غمها رها کردی بجاکردی

بیا بنشین سخن گویم ز تلخیهای جانکاهم              که درحق من مسکین چه هاکردی بجاکردی؟

بجانم درد و اندوه فراوان بود از     هجران               دل درد آشنایم را دوا کردی  بجاکردی

زناکامی بجانم آتشی جانسوز  افکند ی                  دل خون را به حرمان مبتلا کردی . بجاکردی!!

در  اوج  آرزو  بودم  به امید  وصال  تو                     مرا با درد هجران بینوا کردی  . بجاکردی؟؟

تو ای نامهربان آندم که دل بردی زمن دیدم              به افسونت مرا از دل  جدا کردی . بجاکردی

به طوفان بلا بنهادیم تنها و   سر گردان                  ولی اکنون ز طوفانم رها کردی بجاکردی

بریدی مهر خود از من کشیدی دامن از دستم           نشستی با رقیبانم صفا کردی . بجاکردی؟

دو دست ازعاشقت شستی دل محمودبشکستی       اگر اکنون وفاکردی . عطا کردی . بجاکردی

                                                               کرج  -  1389/4/1

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 10:4 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

بیست و هفتم خرداد 1388 این وبلاگ افتتاح شد  و فردا شب . شب  آغاز دومین سا ل اوست .

                             ########################

باسلام به کلیه عزیزانم  دوستان ارجمندم که با الطاف بیکرانشان باعث دلگرمی من بودند و بخا طر 

ارج نهادن به اوامرشان دوباره آمدم تا از مصاحبت و همدلیشان استفاده کنم و به پاس محبتهای

بی دریغشان این راه را مجددا ادامه دهم .

البته تعداد کمی از دوستان قدیمی هم کم لطفی کردند و سراغی از من نگرفتند و حتی اسمم را

از لینکشان حذف کردند . ولی با این وجود آنهارا هم دوست دارم و هیچوقت مهرشان از دلم بیرون

نخواهدشد .

غزلی از استاد حبیب یغمائی تقدیم میدارم تا بعد که  اولین پستم را باغزلی آغاز کنم .  امیدوارم که

یاران همدل و نازنینم که قبلا  همسفر این راهم بودند باز هم  با من باشند و از وجود نازنینشان و

نظرات  و کامنتهای سرشار از مهرشان انرژی بگیرم .  با تشکر از همه شما مهربانان و همدلان نازنینم :

                            ****************************************

تبه کردم جوانی تا کنم خوش زندگانی را               چه سود از زندگانی چون تبه کردم جوانی را

به قطع رشته ی جان عهد بستم بار هابا دل              بمن آموخت گیتی سست عهدی سخت جانی را

نخواهد عمر جاویدان .  هر آن کو همچو من بیند          به یک شام فراق .  اندوه عمر جاودنی را

به دامان . خون دل از دیده افشاندن . کجا داند؟          به ساغر  . آنکه میریزد شراب ارغوانی را

وفا و مهر کی دارد دگر آن کس .  که میخواند            به اسم ابلهی . رسم وفا و مهربانی را

آرزوی قلبی من  سلامتی    شادکامی  بهروزی  و سرفرازی تمام شما یاران گرامی میباشد .

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 4:30 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

خداحافظ

دوستان خوبم    بدون مقدمه  و  درد دلی خدا حافظ. آخه از ذوق و شوق  

رفته ام و شدیدا افسرده و خسته ام . 

همه شما عزیزانم را بخدای بزرگ و مهربان میسپارم.  اگر گاهی  نامم به 

یادتان آمد از دعای خیر محرومم نکنید . التماس دعا و خدا نگهدارتان .

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 2:46 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

شکفته شد گل سحر  چه دلربا! چه جانفزا!

ز ره رسید الهه بهار نو  چه باصفا ! 

الهه بهارنو دمیده روح زندگی

به جسم سوسن سفید دره های دلگشا

سحرگهست و میرسد به گوش من زهر طرف

صدای مهربان تو  بیا یبا   بیا بیا

نوای طرقه و سره  ز کوچه باغ سبزه ها

هزار های نغمه خوان و خنده های کبکها

چراغ زرد آسمان به رقص نور . جلوه گر

شمیم پونه هر طرف  کنار چشمه . جا به جا

چمن مثال سفره ها گشوده سبز و رنگ و رنگ

عروس گل به سفره ها که از کجاست تا کجا!

چو  میرود شب سیه . سحربه اشک شبنمی

زعشق سر فراز شد  .  بیا .  الهه ی صبا

باعرض معذرت بعلت غیبت طولانی بخاطر مشغله های کاری و شخصی و باتشکر از همه عزیزان

گرامیتر ازجانم که به انواع محبتها و مهربانیها باعث  شرمندگی من شدند .

غزل فوق را تقدیم خاک پای کلیه نازنینانم میدارم که پیوسته منو شرمنده مهرشان کرده اند.

 

همه شمارا از جان دوستتر دارم . جان ناقابلم فدای شما عاشقان محبت باد.

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 9:50 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

امروز عجیب دلم گرفته . دلم میخواست تو یه گوشه  تنها باشم . اصلا حال و حوصله هیچ کاری

را ندارم . شعر زیر عکس العمل این حال روحی منه در این لحظه :

در این  جهان  ز بودنم  دلم گرفته  خسته ام

به باغ زندگی چرا اسیر و دلشکسته ام

حصار ها زهر طرف کشیده سر بر آسمان

گشوده هم نمیشود دریچه های بسته ام

به دل نگاه میکنم سفال پر ترک شده

که رشته های زندگی    من از جهان گسسته ام

علاقه ای بخویشتن   نمانده در وجود من

امید و عشق و آرزو زقلب خویش  شسته ام

دو چشم بی فروغ من  کجا و زندگی کجا ؟

دروغ بود  زندگی    چه بی جهت نشسته ام

هنوز قطره ای دگر ز آب مانده در سبو

زقید و بند زندگی گسسته و نرسته ام

چو آن مسافرم  کنون  در انتظار رفتنم

در این جهان زبودنم   دلم گرفته  خسته ام

                                                   کرج      1389/2/12

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 1:44 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

این غزل را موقعی که به اتفاق برادر عزیزم اقای تقی لو در دره سبز و خرمی چادر زده بودیم

وشب را دوتائی دور از هیاهو در انجا اطراق کرده بودیم سرودم.

 

امشب که شبی است در بهاران بازمزمه های جویباران

در دامن سبز کوهساران  لرزیده دلــــــم به یـــاد یـــاران

 

دلتنگی و صبر و بیقراری  شـــد خواب ز  دیده ام فــراری

تسکین دل شکــسته من  آوای  خجسته هــــــــــــزاران

 

می چیــدم از آسمــان سـتاره بهرتو ز دشت پــر زلالــــه

آن گــردن نــاز و دلـفریبت  یکدست کنــم ســــتاره بـاران

 

در خیــمه عشق و شــور و مستی  بایـاد تو و غزل سرودن

بگذشت ولــی خبـــر نــداری  از ریــزش اشک چون بهاران

 

خواهم که سـخن زعشق گـویم  در دامن کـــوه لالـه جویم

آن لاله ســرخ چون قدح را پـــر بـاده کنـــم  چــــو میـگساران

 

زان مــی چو بیاد تو بنـوشـم  آنگـــاه خـــروشــم و بجــوشم

سرمست شوم ز عشق و بخشـم سر در ره توچو سربداران

 

محمود بیا و لب فــرو بند از شعر و غزل که میســـــــرائـــــــی

این ســینه کــه بود چـون کویـری با عشق تو گشته لاله زاران

 

                    ۲۶/۱/۱۳۸۹  ---     قم

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 1:58 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

تقدیم به آنکه با تمام وجودم دوستش دارم

فردا دلم بســــوی تــو پــرواز میکند

فرداچرا ؟ نگو . که دلم ناز میکنـــــد

                                                 راهی دگر بجز ره کویت نمیــــــــرود

                                               با حــرف عشق قصه ئی آغاز میکند

از آنچه گفته اند ز حسنت . فراتراست

آن نغمه های خوش  که دلم ساز میکند

                                               زان آتش نهفته فکندی بجـــــــــــان دل

                                               دل با هزار جلوه چه اعجـاز میکنــــــــد!

هر واژه ئی که عشق تـرا برملاکنـــــد

با شعر عاشقــانه چه دمساز میکنــــد

                                               ناز ترا به صد افســـــــــــانه میکشـــــد

                                              صــدعقده را برای توهــــم بــاز میکنـــــد

آزرده خــاطــرم که بگوشت نمیرسـد

تکرار نام تو  که دل آواز میکنـــــــــــد

                                              سنگین دلـــی بجــان ودلـم زخــم میــزند

                                             زان وعده ها کــه پشت ســرانداز میکنــــد

قدقامت الصلات چــوآید بگــوش جــان

سوی خدای خود غمت ابــراز میکنـــد

                                             من مانده ام بحیرت و لب را گــــــــزیــده ام

                                            دل را چه شور و عشق ســرافــراز میکنــــد!

                     یارب چگــونه این دل ( محمود) پرگشــود؟

                    هر دم به عشق روی تو پــــرواز میکنـــــد.

 

                                                  کرج  :  ۲۵/۱/۱۳۸۹

                   

 

 

 

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 12:37 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

شب .....

تنهائی .....

غم......

                 نه......       

غرش آسمان.....

طوفان .......

رگبار .......

                     نه .....    نه ......

زلزله .....

سیل .....

آتشفشان .......

                      نه ......       نه .......     نه ......

                      آه .....        اما ......

نگاه ...

لرزش قلب .....

عشق .... 

                   آری ....

دوست داشتن .....

محبت .......

فنا در راه  او .....

                    آری ...... آری .....       آری ....   آری ......

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 1:25 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

آسمان فروردین

در هوای بارانی

در خروش می آید

عطر بید می پیچد

خون به جوش می آید

از چمن شمیم گل

در فضای عطر آلود

برمشام جان آید

همره سرودی نو

مژده میدهد مارا

از ورود روزی نو

مقدم چنین روزی

بر شما مبارکباد

سال نو مبارکباد

چشم ابر میگرید

سبزه میدمد از خاک

اشک میفشاند تاک

شاخسار خواب آلود

چون فرشتگان سفید

با نسیم جان پرور

پرشکوفه می آید

خنده گل و سنبل

بر شما مبارکباد

سال نو مبارکباد.    کرج      ۲۲/۱۲/۱۳۸۸   

 

دوستان    سروران  دختران و پسران عزیزم

حلول سال نورا تبریک میگم و برای همه عزیزانم  سالی خوب وپرنشاط و

پربار همراه با سلامتی کامل و موفقیت روز افزون و بهروزی آرزو میکنم

و تا بعداز سیزده فروردین خداحافظ همه شما  و بعد از تعطیلات نوروز

در خدمت سرورانم خواهم بود .   قربان همه شما  خوبان

  

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 10:2 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام به همه فرزندان عزیزم

برای این شعر عکسی پیدانکردم و توضیح مختصری میدم . دیروز پسر ۸ یا ۹ ساله ای رو

دیدم که گونی بزرگی بردوش در میان زباله های انباشته شده بدنبال ظروف پلاستیکی

میگشت و انهارا جمع میکرد. خیلی قلبم به درد امد که او باید الان در مدرسه باشد  .

از طرفی بهش تو دلم آفرین گفتم که با سخت کوشی و نرفتن به دنبال دزدی از هم اکنون

بفکر نان خودشه . قطعه زیر را بهمین سبب نوشتم:

 

در مارپیچ پلکانی باد

پای آینه هم میلغزد

و دل سنگ و کلوخ

زجر آلود

در پی حادثه ها میلرزد

تو ندیدی

پسرک

کیسه بدوش

در بدر  در پی یک ظرف پلاستیک

که نانش آنجاست .

                                     کرج ۱۹/۱۲/۸۸

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 10:47 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

مهتــــاب . رخ . ز روزن چشــمـم نمود و رفت

                                                         زخــمی به زخــم ســینه چه زیبا فزود و رفت

آه سحــر ز سوز دلی شــــعله بــر گـــــــرفت

                                                         ابــری ســیاه عقــده ی دل را گشـــود و رفت

نقشـــی بنام دوســت به دیــوار ســینه بود

                                                        دزدانــه نقـش خــویش ز قلبـــــــم زدود و رفت

با نغــمه هــای صبــح بهــاران بگــــوش مــن

                                                        در زیـــر لـب تــرانه ی عشــقی ســرود و رفت

پــرواز عشــق بــود و پــــــــرو بــــــــــال آرزو

                                                       دیــوانـه وار بـال و پـــــرم را ربــــــــــــــود و رفت

همچون بهارسرخوش و مست ازغـرور و نـاز

                                                   صدها هزار جلوه بچشــــــمـم نمــــــــــــــود ورفت

( محمود) مـــرغ عشـق ندیدی به شاخ گل؟

                                                     آمــد . چه دیـر! ولیکـــن چـــــــــــــــــــه زود  رفت

 

                                                                کرج  -  ۸/۱۲/۱۳۸۸

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 7:21 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

پــرده بر افکــن ز رخ  ای مـه شـیرین لقــا

ســرو خـرامان من    همســفر با صفـــــا

                                                              یکنفــس ار بنـگــری  بر دل رســــوای مــا

                                                              با تــو هــم آوا شــود این دل شـیدای مــا

از چه تـودر بسته ای؟ازمن و ماخسته ای؟

گوشه تنهـــائـی و بســته دام بـــــــــــــلا؟

                                                              در سفر زنــدگـــی دل چو پرسـتو کنــــــد

                                                              همــــره باد صبــا سـوی تـو پــروازهـــــــــا

رهــزن دلهـا شدی! همدم گلهاشــــــدی!

شـــا پــرک باغ دل .  سـوی گلسـتان بیا

                                                            زاده عشقســت دل . کشته مهر است دل

                                                            در قفس هجــــــر تو . مانـده دل بیـــــــــنـوا

چشمه نورم تــوئی . شادی و شورم توئی

چشمه نورم نگــو . جــلــوه ی نور خـــــــدا

                                                          کاش چوشمعی بشب اشک فشان تا سحر

                                                          نور شبت میشدم ای صنـــــم دلـــــــر بــــــــا

راه وفــا رفته ای . سخت جفـا دیـده ای

در طلب همــدمی؟ سوی دل من بیــــا

                                                         نــاز تو . طنــاز تو . راز تو . دمســــــــاز تـــــــو

                                                        شور و شــعف بــاز تــو . آهــــوی دشـت وفــــا

هــر نفسـی بگـذرد. دل زغمت میطپد

خـوش دل من برده ای.رهزن دل مرحبا

                                                        وقت نماز است و دل . رو بتو تکبیـــــــــــــــرگـو

                                                        قبلــه حاجات او . چهــــــره شـــاد شــــــــمــــا

                           روی تو مقصود شد . حسن تو ( محمود ) شـــد

                           آن دل پــــر مهــــر تو . با دل مـــــن هـــمنــــــــوا

                                                         

 

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 8:9 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

گلهاي نازنين من

سلام گرم و صميمانه ام را پذيرا باشيد .

آنچه اكنون تقديم ميكنم . سروده ايست به پاس مهربانيهاو محبتها و دعاها و الطاف بيكران شما

عزيزانم و تشكر و قدر داني منست از آنهمه بزرگواريها كه در حق من حقير ابراز فرموده ايد.

توضيح اينكه ترتيب اسامي و تاخر و تقدم آنها فقط بخاطر ضرورت شعري ميباشد.

اسامي آن عده از ديگر عزيزانم را كه نگفته ام بخاطر اين نيست كه آنها  نسبت بمن كم لطف

بوده اند . من تنها اسامي مهرباناني را آورده ام كه بهنگام بيماري من . پيوسته جوياي حالم

بودند و خواسته ام به اين وسيله و بااين زبان ناقص و الكن . تشكري هر چند كوچك و ناچيز از

آنهمه محبتهاي بي ريا و صميمانه داشته باشم .

                         ۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷

من از کائنات خدا سرترم

من از آسمان برترم

اگر آسمان . مهر تابنده دارد

ویا اختران فریبنده دارد

هزاران چو او

مهر تابنده دارم

هزاران جو او

ماه رخشنده دارم

اخترانی فروزنده دارم

من از آسمان برترم

اگر آسمان

ماه و پروین و خورشید دارد

ویا مشتری و اورانوس و ناهید دارد

همه خاک و سنگند و بی روح و بی جان

ندارند از شور و عشقی نشان

ولی اخترانم همه مهربان

همه شور و عشق و نشاط

سراسر محبت به دلهایشان

من از آسمان برترم

که دلهای پرمهر

هستند بال و پرم

ونامی از این اختران میبرم

پریزاد و مینا و فرزانه و آبنوس

سپیده . سحر . آرزو

غزاله . رها . ارشیا و حسین

ارمغان . اورانوس

وبهناز و هستی و مرضیه ( باران)

و مهسا و مهتا وسارا

و مهدیه . میلاد

محمد و شایلین ورستم . فهیم آرین

همه جملگی اختران منند

همه مهربانند و جان منند

ومن ......

خاک زیر قدمهایشان

که دارند از مهربانی به دلها . نشان

سپاس فراوان محمود باد

به آنها که از من بکردند یاد

                    قربون همه مهربانان عزیز تر از جانم که قلبا و صمیمانه دوستتان دارم

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 10:53 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام دوستهای گلم که همه عشق من هستید  که همه شمارا مثل چشمام دوست دارم و به همه شما

عشق میورزم .

نمیدونم با چه زبونی احساسات قلبی خودمو نشونتون بدم که بدونید چقدر در این دنیای مجازی که

برای من مجازی نبود و در بسیاری موارد از مجاز به حقیقت رسیدم دوستتون دارم وعاشقتون هستم.

ولی قدری این بیماری عصبی  منو گوشه نشین کرده . مدتی نخواهم توانست شعری بگویم

یا مطلبی بنویسم ولی حتما بشما نازنینانم سرمیزنم در حد توانم   ار تباطم رو حتی الامکان

قطع نمیکنم  شاید روزی بهتر شدم که در اینصورت با اشعار جدید تر خواهم امد.

خواهم که تا بگریم  چون ابر دربهاران           کز سنگ ناله خیزد وقت وداع یاران

دختران مهربونم    پسرای نازنینم   دعام کنید اگه قراره بمونم خوب شم و اگه قراره برم میدونم

فراموشم نخواهید کرد . اگر  من باب نصیحت یا خیر خواهی  حرفی زدم که دل مهربونتون رنجه شد

منو ببخشید .  اگه انتقادی کردم که قلب مهربونتون ازرده شده  حلالم کنید و مطمئن باشید

همونطور که گفتم همه شمارو دوست دارم  عاشق همه شما هستم  و میخوام که منو ببخشید

قربون همه شما عزیزانم ۰دست همه شمارو میبوسم

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 0:0 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام عزیزانم          با عرض معذرت

تیتر این شعر را نوشته بودم برای ثبت موقت تا شعر را اضافه کنم و لی اشتباها ثبت موقت را

تیک نزده بودم .                          این شعر را به دختر عزیزم سحر نازنینم بعنوان کـــــــادوی

تولدش  تقدیم میکنم و امیدوارم این هدیه ناقابل را از من بپذیره :

 

صبحـــدم این دل شـــوریـده چــه غوغـا میکــرد

دیدن روی تــــو از شــــــوق تمـنـــــــــــامیکـــرد

                                           گــوئــی از پنــجره دیده . گـلــــی را مــی دیــــــــد

                                           کـــه ز حســـرت . به دو صــد چشـم تماشا میکرد

یار در آتش عــشقــی چــو گـــرفتــار نبــــــــود

عـاشــقانرا تـو نـدانـی که چـــه رســـوا میکرد

                                            چون اســیر نگـــه چشـــم شــــرر بــار نبــــــــــود

                                            ســوز وســاز دل عصیـــان زده حــاشــا میــکـــــرد

دل نازک بشـکست از سخن دوست که گفت

دلت از دوری گــل نالـه ی بیجــــــــا میــکــــرد

                                             گــوئـی از نیمــــه ی شـب تابسحـــــــــــر نالـه او

                                             اثــری داشت کــه اســـرا ر هــویــــــدا میــکــــــرد

دم عیســی نفـس عشــق چـو آمـد بمیـان

چشـــم دل را دم عیســای تو بینــا میکــرد

                                            تاکــه شــد یار . مقیــم در میخــانــــــــــه عشــــــق

                                            با مــی ناب  لبش والــــــه وشـــیــــدا میــکــــــــــرد

                  او ندانسـت دل عاشـــق محمــود . کنـــــــــــــون

                  آرزو داشـت دلــی ســوخـتــه پیـــــــدا میـــکـــــرد

             

                                                         کـــرج : ۲۵/۱۰/۱۳۸۸      تقدیم به سحر عزیزم

 

                     

نوشته شده توسط م.انصاری کلیبری در 11:6 قبل از ظهر |  لینک ثابت   •